آهنگران به آن دميده شود تغيير نمىكند بلكه بر خوبى و زيبايى و رونق آن افزوده مىشود . از ديگر خواص آن اين‌كه هركس آن را بپوشد يا انگشترى آن را به دست كند حشرات زمين و پشه‌ها او را نيش نمىزنند . اين ياقوت را پرندگان از آن بخش از كوه كه نزديك ساحل جزيره است بيرون مىآورند . محل بيرون آوردن ياقوت در وسط تنگهء كوه است كه همچون خندق بزرگى است كه وسعت آن حدود يك ميل و عمق آن بيش از يك صد ذراع است . و در سمت جنوب كوه غار بزرگى است كه آبى فراوان و با فشار از آن خارج مىشود و بر كوهى كه در پهناى تنگه است جريان مىيابد و بعد از آن در غار دومى كه در سمت شمال است فرومىرود . و كسى نمىداند اين آب از كجا مىآيد و به كجا مىرود . و به هنگام فشار اين آب و بيرون آمدنش از دهانهء سوراخ اوّل و فشار آن براى داخل شدن به سوراخ دوم سنگ‌هايى از آب به بيرون پرتاب مىشود و در عمق آن تنگه مىافتد و به لحاظ اين‌كه محلى سخت و ناهموار است هيچ‌كس نمىتواند از آن پايين برود لذا مردم پوست‌ها و گوشت حيوانات را در عمق آن تنگه مىاندازند و يك يا دو يا سه روز مواظبت مىكنند تا اين‌كه آن پوست‌ها و گوشت‌ها از آن سنگ‌ها پر شوند ، سپس آن‌ها را رها مىكنند و پرندگان روى آن‌ها نمىنشينند و با پرواز خود آن سنگ‌ها را به فراز كوه مىبرند ، سپس مردم سنگ‌هايى را كه پرندگان بالا آورده‌اند ، برمىگيرند . مسعودى اين مطلب را در نسخهء بزرگ مروج الذهب « 1 » بيان كرده است [ پ r 9 ] برخى از اين ياقوت‌ها به رنگ سرخ و كبود هستند . مورّخان گفته‌اند كه در هند در كوهى معروف به كوه قرود « 2 » [ ميمون‌ها ] دهليزى وجود دارد كه چهارصد ذراع عمق دارد و مردم با شمع و چراغ از آن پايين مىروند . در عمق

--> ( 1 ) . مروج الذهب و معادن الجوهر ، ( ترجمه پاينده ) ، ج 1 ، ص 25 . ( 2 ) . Djabal al - Kurud جبل القرود ، كوهى در هند .