و خطبه به نام خود خواند . الپ ارسلان از قدرت قاورد بيمناك شده و به جنگ با قاورد پرداخت امّا در نهايت امر ، صلح بين دو برادر برقرار شد . در سال 465 ق ، زمانى كه ملكشاه سلجوقى حكومت را در دست گرفت ، قاورد به مخالفت برخاست و درصدد تسخير رى برآمد ، امّا ملكشاه بر او سبقت گرفت و در جنگى كه بين او و ملكشاه درگرفت ، شكست خود و دستگير شد و به دستور خواجه نظام الملك سعد الدّولهء گوهرآيين وى را خفه كرد ( 465 ق ، به روايتى در 466 ق ) و چشمان پسرانش اميران شاه و سلطان شاه را ميل كشيدند . از قاورد به عنوان پادشاهى با تدبير ياد كرده‌اند . وى در ايجاد امنيّت و رعايت عدالت سخت كوشا بود و در بيابان‌هاى بلوچستان و كرمان ميل‌هايى به فاصلهء كم نصب كرده بود كه رفت و آمد كاروان‌ها به آسانى صورت گيرد . نك : تاريخ گزيده ، ص 471 ؛ تاريخ حبيب السير ، ج 2 ، ص 461 ؛ تاريخ افضل ، صص 3 به بعد ؛ تاريخ كرمان ، سلجوقيان و غز در كرمان ، صص 3 - 15 . ص 39 شرف الدّوله ديلمى ابو الفوارس شيرذيل ( شيردل ) ، سومين پادشاه از سلسلهء آل بويه در فارس . وى در اواخر حيات پدرش عضد الدّوله در كرمان بود . پس از مرگ وى در سال 372 ق به پادشاهى رسيد . در سال 375 ق اهواز و بصره را به تصرّف خود درآورد و بغداد را در 376 ق از صمصام الدّوله ديلمى ، برادر خود گرفت و به استقلال به حكومت پرداخت و ، سرانجام ، در سال 379 ق درگذشت و صمصام الدّوله ابو كاليجار مرزبان به تخت سلطنت نشست . نك : تاريخ مفصل ايران ، ص 168 ؛ تاريخ گزيده ، ص 422 ؛ تجارب الامم ، ج 7 ، ص 101 ؛ تاريخ حبيب السير ، ج 2 ، صص 431 - 433 . ص 39 صمصام الدّوله ديلمى ابو كاليجار مرزبان صمصام الدّوله ، چهارمين پادشاه از سلسلهء آل بويه در فارس ، فرزند عضد الدّوله و برادر شرف الدّوله است . پس از مرگ شرف الدّوله از زندان آزاد و به بغداد حمله برد و با برادرش بهاء الدّولهء ديلمى ، كه حكومت بغداد را داشت ، به جنگ پرداخت . در سال 382 ق