برمىگزينى يا فقر را ؟ » . امام شهادت را برگزيده گفت : « مىدانستم كه براى كشيدن بار شهادت بايد سيرتى همچون سيرت محمد رسول اللّه داشتن » . اگر سخنان عوفى را درست شمريم و باور كنيم « 1 » سياست امام تنفر مردم را عليه خان برانگيخت . ولى داستانى كه پيشتر از ابن اثير نقل كرديم بيشتر حاكى از آن است كه به هنگام برخورد خان با روحانيان ، مردم جانب سلطان را نگاه داشتند . هم در زمان طمغاج خان ابراهيم حملات سلاطين سلجوقى به ماوراء النهر آغاز گشت . در بخش شرقى امپراطورى سلجوقيان ، پس از مرگ داود ، پسر او الپ ارسلان حكومت مىكرد و وى در سال 457 هجرى ( 1064 ميلادى ) لشكركشى دشوار و پر مرارتى به ختل و صغانيان به عمل آورد . پس از آنكه غزنويان بلخ و ترمذ را از دست دادند ، بديهى است كه سرزمينهاى مزبور نيز مىبايست به زير فرمان سلجوقيان درآيند . اميران و صاحبان آن نواحى قيام كردند و طغيان ايشان را الپ ارسلان بدشوارى بسيار خاموش كرد . و چون حمله به قلاع كوهستانى صعب الوصول آغاز گشت الپ ارسلان ناچار خود پيش افتاد تا ديگران به دو تأسى كنند « 2 » . در سال بعد 458 هجرى ( 1065 ميلادى ) از خوارزم به جند و صبران [ صوران - سئوران ] ( به گفتهء مير خواند در زمستان . رجوع شود به ماقبل ص 628 ) . امير اين بلاد سر به اطاعت و فرمان نهاد و به امارت ملك خويش باقى و برقرار ماند « 3 » . پيش از آن تاريخ الپ ارسلان به متصرفات طمغاج خان ابراهيم دستبردهائى مىزد و بالنتيجه خان در سال 453 هجرى

--> ( 1 ) - همانجا ، ص 85 . ( 2 ) - ابن اثير ، چاپ تورنبرگ ، X ، 22 . ( 3 ) - همانجا ، 33 ؛ 22 ، X ، « Zur Geschichte » ، Sachau