( در مرو « برادر خوارزمشاه » سلف حسين بن طاهر بوده ) . در ماه آوريل 885 ميلادى ( 272 هجرى ) مجددا محمد بن طاهر به ولايت خراسان منصوب گشت و اعلام شد كه رافع بن هرثمه - كه از سال 269 هجرى / 882 ميلادى نيشابور را در تصرف داشته نمايندهء وى مىباشد « 1 » . خليفه در حضور زوار خراسان عمرو را لعنت فرستاد و فرمود در مساجد نيز وى را لعن كنند « 2 » . در 276 هجرى / 889 ميلادى . عمرو بارى ديگر مورد عنايت قرار گرفت و مجددا عبيد اللّه بن عبد اللّه را به نمايندگى خويش در بغداد معين كرد . نام عمرو را بر پرچمها و نيزه‌ها و سپرها نقش كردند . ولى در آغاز سال 277 هجرى / 890 ميلادى وى بارى ديگر معزول شد و پرچمها و نيزه‌ها و سپرهائى كه به نام او منقوش بودند بدور افكنده شدند « 3 » . فقط از سال 279 هجرى . / 892 ميلادى . چون خليفه معتضد به تخت نشست عمرو سرانجام به طور قطعى فرمانفرماى قانونى خراسان شناخته شد و علمى كه از بغداد رسيده بود سه روز تمام در حياط منزل عمرو در نيشابور افراشته بود تا همگان برأى العين آن نشانهء عنايت خليفه را مشاهده كنند « 4 » . ولى در واقع قدرت عمرو نيز مانند حكومت يعقوب ، البته ، بر شمشير متكى بوده و براى او هم موضوع تحصيل پول لازم براى جنگ در درجهء اول اهميت قرار داشته . فقط اين مقصود اكنون - گذشته از طريق راهزنى و مصادرهء اموال - از راه انتظام و تمشيت امور مالى و اقتصادى هم حاصل مىشده .

--> ( 1 ) - طبرى ، 2039 . ( 2 ) - همانجا ، 2106 . ( 3 ) - همانجا ، 2115 ، 2117 . ( 4 ) - همانجا ، 2133 .