طالب يورش برد . علامهء خبير سيد عبد الرزّاق موسوى مقرم در كتاب زيد شهيد ، صفحه 153 مىگويد : شناخت موقعيت كناسه با تمام شهرتى كه دارد و با وجود تكرار نام آن در صفحات تاريخ به مناسبت حوادثى كه در آن رخ داده ، كار آسانى نيست زيرا در هيچ نقشه‌اى ، نواحى آن ترسيم نشده و هيچ اثرى به جز نشانه‌هاى فرسوده و تصاوير ناشناخته از كناسه بر جاى نمانده است تا بتوان به وسيلهء آن از وضعيت آن اطلاعاتى به دست آورد . چنان كه در مور آثار ملتهاى پيشين و سرزمينهاى خالى از سكنه به اين روش عمل مىشود ! و پژوهشگر جز با حدس و گمان و آگاهى از آثار و تپه‌ها و حفاريها يا اعتماد به سخنان متداول در كتابهاى سيره نمىتواند به اين آثار اطمينان يابد . تاكنون هيچ يك از آن موارد فراهم نشده ، به جز آنچه در كتاب فلك النجاة تأليف جناب علامه سيد مهدى قزوينى ( قدّس سرّه ) يافتيم : « محل مشهور شهادت زيد بن على كه مردم به زيارت وى مىروند و بدان تبرك مىجويند ، همان محل اعدام و سوزاندن جسد وى است » . بايد سخنان اين سيد پژوهشگر با توجه به دانش سرشار و آگاهى بسيار وى ، مورد عنايت قرار گيرد ، سيد به اين مطالب اطمينان داشته و آنها را به عنوان مطالبى قطعى و مسلم از معتبرترين منابع نقل كرده است ، لذا ما چاره‌اى جز قبول آن نداريم ، بدين معنا كه محل شهادت وى در سمت شرقى روستاى ذى الكفل كه در محل كناسه است ، قرار دارد . در تأييد اين مطلب بايد گفت كه هدف از به دار آويختن و مانند آن ، ترسانيدن مردم و مجسم كردن قدرت اراده و سختگيرى سلطان است كه جز در محافل عمومى و گروههاى مختلف مردم صورت نمىگيرد و اين مكان ، نزديك نخيله قرار دارد و همان عباسيه در كلام ابن نما است . و امروزه به نام عباسيات شهرت دارد و شكى نيست كه نخيله دروازهء كوفه به سوى شام ، مداين و كربلا بوده است . هنگامى كه حضرت على ( ع ) به سوى صفين حركت كرد ، در اين مكان اردو زد ، و حسن بن على ( ع ) نيز زمانى كه به سوى معاويه حركت كرد ، در اين محل اردو زد ، و هنگامى كه ابن زياد ، سپاهيان خود را براى جنگ با امام حسين ( ع ) آماده مىكرد ، در آن‌جا اردو زد . و سزاوار بود كه به دار آويختن در محل عمومى يا نزديك به آن انجام شود