بزرگوار او در زمان سلطان حسين ميرزا ، از قم به مشهد مقدس رضوى انتقال نمود و در آن‌جا به افادهء علوم دين و ترويج مذهب آباء طاهرين اشتغال مىفرمود . شيخ محمد بن ابى جمهور احسائى به خدمت او رسيده و با او طريقهء معاشرت ورزيده و بعضى از تصانيف شريفهء خود را به نام آن سيد بزرگوار مزين ساخته . در ايام مجاورت مشهد مقدس به يمن حمايت او با علماء مخالفين بحث‌هاى متين پيش برده و الحال از اولاد ايشان سيد متقى عامل ، معين انسان كامل ، صاحب طهارت ملكى ، ثمرهء حديقهء فدكى ، امير محمد جعفر است كه از غايت شرافت ذات و نفاست گوهر مستغنى از مدح اين ذرهء احقر است : فتى لا يحب الزاد الا من النقى * و لا ينبغى الخلّان الا ذوى الفضل * نكرده بهر رضاى حق و تتبع علم * نه چشم سوى غزال و نه گوش سوى غزل منّ اللّه علينا به طول بقائه و رزقنى مرة اخرى شرف لقائه . » « 1 » مؤلف گويد : اين مير محمد جعفر را فرزندى است مسمى به مير محمد زمان كه او نيز از علماء بوده و شرحى بر « قواعد » علامه حلى نوشته و وفات او در سنهء 1041 بوده است . محمد زمان هم فرزندى داشته به نام مير محمد حسن كه او نيز از علماء بوده ، و به‌طورى كه در امل الآمل است كتابى دارد در استدلال و ناتمام است . مير محمدى مهدى رضوى بن سيد محسن مذكور ، سيد محسن مذكور نيز سه پسر داشته : مير محمد جعفر كه شرح‌حال او گذشت ، و مير يحيى و مير محمد مهدى ، و اين مير محمد مهدى نيز از علماء بوده است . محقق ثانى شيخ على كركى در سنهء 936 هنگام رفتن به كاشان در قم به ايشان اجازه داده ، و ظاهرا قبر شريف او در تكيهء كوچك حرم در بقعه‌ايست كه معروف است به « محمديه » و املاك بسيارى وقف بر مزار كثير الانوار او بوده و حاليه از بين رفته است . از احفاد او است ميرزا محمد باقر بن ميرزا محمد ابراهيم بن مير محمد على بن مير محمد مهدى بن سيد محسن رضوى قمى كه از جمله علماء بوده است .

--> ( 1 ) - [ مجالس المؤمنين ، ج 1 ، ص 518 ]