قريه شيخ كاظم نام مذاكره نمود كه اين مكان محل دفن امامزاده است ، اهالى آن قريه حرف او را مطابق واقع نمىدانستند و با او همراهى نكردند ، بالاخره گفت خوابى ديده‌ام كه مأمور حفر اين مكان شده‌ام . در اين بين سيد عبد العلى نائينى كتابى داشت در حالات امامزاده‌ها به آن مكان آمد و آن مكان را گفت محل قبر امامزاده است . چند نفر را با خود همدست كرده آن زمين را كاويدند ، چون سه ذرع حفر نمودند يك نفر از آن مردم كه حفر مىنمودند كلنگ را به زمين زد ، سوراخى پديدار شد . چون بدان سوراخ نظر كردند جسد ميتى را ديدند كه سر كلنگ به صورت آن ميت خورده به‌طرزى كه صورت او را مجروح نموده بود . و اعضاى آن جسد به هيچ‌وجه عيب نكرده بود حتى كفن او . و از عجايب آن كه آن مردى كه سر كلنگ او به صورت آن ميت فرو رفته بود به همان موضع صورت او جراحتى پديدار شد كه صورت او را سوراخ نمود ، و تا آخر عمر آن سوراخ ملتئم نشد و متصل تلايه پس مىداد . اهالى آن قريه چون جسد آن امامزاده را ملاحظه نمودند آن مكان را عمارت نموده و بر سر مزار او بقعهء بساختند » . امامزاده فاضل در بالاى كوهى كه مشرف به قريهء « بيدهند » است بقعه او بنا شده است . مرحوم ميرزاى فيض نوشته است : « مكان اين بقعه خرابه‌اى بود كه بعضى آثار آن برقرار بود . در سنهء هزار و دويست و شصت ( 1260 ) اهالى آن قريه به خيال اين كه اين مكان مضجع امامزاده باشد آن جايگاه را بكاويدند تا شايد علائمى از مضجع امامزاده بودن به دست آيد ، پس از چهار پنج ذرع كه حفر نمودند چند دانه شمع پيه كه رنگ آن سبز بود در ميان خاك پديدار شد ، سپس مردمان با مكنت آن قريه ، اين بقعه را بدين‌طرز ساختند . اكنون مطاف اهالى آن قريه است » . امامزاده محسن مضجع او در قريهء « قباد بزن » در اعلاى قريه جنب قنات آن مكان واقع است . مرحوم ميرزاى فيض مرقوم فرموده‌اند : « در بدايت سن ايامى كه بدان قريه عبور اتفاق مىافتاد مكان مضجع اين امامزاده تل كوچك خاكى بود . سيدى مذكور داشت اين مكان مضجع امامزاده‌اى است موسوم به محسن . در سنهء هزار و دويست و شصت و هشت ( 1268 ) هجرى كه بدان قريه