خواجه جمال الحق و الدين على و ابنه الامير جلال و اخاه خواجه عماد الدين محمود ، و الخواجه صفى الدين فى سنه ( 792 ) » . و جنب اين باغ ، باغ ديگرى است كه در آن هم بقعه‌اى است كه قبهء آن خراب شده ، و كتيبه و گچ‌برى ندارد ، ظاهرا او هم مثل اينها بوده كه بعد ريخته و روى آن را سفيد كرده‌اند . پوشيده نماند كه ابراهيم بن محمود بن محمد بن على صفى كه ترجمهء تاريخ قم به امر او شده ، از همين خانواده است . محمديه بقعهء محمديه در تكيهء كوچه حرم بقعهء مخروبه‌اى است . گويند قبر يكى از سادات رضوى است كه داراى موقوفات بسيارى بوده و از بين رفته است ، فعلا بيش از اين از احوالش اطلاعى ندارم ، چنان‌كه بعدها بر مدارك صحيحى اطلاع پيدا نمودم در طبع ثانى درج خواهد شد . امامزاده‌هائى كه در اطراف قم مدفونند بسيارند و ما براى رعايت اختصار به ذكر معاريف آنها مىپردازيم . امامزاده شاه اسماعيل امامزاده شاهزاده اسماعيل از امامزاده‌هائى است كه از قديم الايام بقعهء او مطاف اهالى اين بلد است . كاشى آن كه در سنهء 661 هجرى ساخته شده و روى آن تصوير سه سوار و دور آن اشعار است ، و در موزهء آستانه محفوظ مىباشد ، از آن‌جا آورده‌اند . مضجع او در بالاى قريهء بيرقان در شش فرسخى قم ميان كوه ، واقع است . آن امامزاده معروف است كه از نتايج حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام مىباشد ، و ظاهرا نسب شريف او از اين قرار است : « اسمعيل بن احمد بن الحسين الجذوعى ابن احمد ، صاحب السجادة ابن حسن بن « 1 » احمد بن على العريضى ابن امام جعفر صادق عليه السّلام » .

--> ( 1 ) - حسين خ - ل ( مؤلف )