مخفى نماند كه مصرع اخير در صورتى كه ياء « اعلى » الف گرفته شود و « كه » حرف ربط به حساب نيايد 1222 مىشود ، و الا اگر ياء اعلى درست گرفته شود 1231 مىشود . * اين دو رباعى از مرحوم فتحعلى خان صبا است كه بر هر تاى از در روضهء مطهره نقش بسته ، يكى ازين دو رباعى به صفحهء طلاء مينا كرده ، به خط آقا مهدى ملك الكتاب طهرانى نوشته شده است : اين در كه ز سبط خواجهء هر دو سر است * اين جاى سروش و مهبط نور خداست سايد رخ خود هركه بر اين در امروز * آسوده ز بيم رستخيز فرداست * خواهى كه خجل ز اهل محشر نشوى * و از كردهء خويشتن مكدر نشوى تا جان به تن و تن به جهانت باقى است * يك لحظه جدا ز خاك اين در نشوى * اطراف اين در سنگ مرمر است . بر آن سنگ اشعارى از قصيدهء فتحعلى خان صبا به خط آقا مهدى ملك الكتاب نوشته شده است : اين بارگاه بضعهء موسى بن جعفر است * كز خاك پاك غيرت گوگرد احمر است اين آستان آن حرم آمد كه جبرئيل * در بام عرش پايهء آن چون كبوتر است كوثر نتيجه‌اىست ز آب زلال او * كز ابر چشم زائر اين در مقطر است در آب آن لطافت تسنيم مدغم است * در خاك اين طراوت فردوس مضمر است لبيك زائران و خروش معلمان * صد ره ز صوت شهپر جبريل خوش‌تر است « 1 » در اين حريم كامده هم پايه حرم * ايوان و قبه و در او زيور زر است

--> ( 1 ) - پنج بيت در مدح فتح عليشاه ، از آن حذف شده است ( د )