مجموع روزكار خود به رضآى حقّ سبحانه و تعالى كذرانيده ، و هر عمل خير كه ازو در وجود آمد ، خالص مخلص از بهر خذآىء تبارك اسمه ، و رسول و أهل بيت او صلوات الله عليهم بوده ، جنانك شاعر كوئيدا « 1 » در حقّ او مىفرمايد : شعر تلك المكارم لا قعبان من لبن * شيبا بماء فعادا بعد أبولا « 2 » و اكر جه مولانا ، أمير ، السيّد « 3 » ، ولىّ النّعم ، شهنشاه ، فخر الدوله « 4 » ، و فلك الامّه أطال اللّه بقآئه ، و أدام أيّامه اين طريق نيكو سپرده ، و روزكار در حسن سيرت و سياست كذرانيده ، از سر توانائى و قدرت ؛ امّا درين تتبع « 5 » به آبا و أجداد و براذران خود قدّس اللّه أرواح ماضيهم كرده ، و ازيشان أبا عن جد « 6 » به ميراث بذيشان رسيده . و مولانا صاحب الجليل ، كافي الكفاة « 7 » أدام اللّه نعمته اين فضائل و كمالات ، در طبيعت او مطبوع بوده ، و بعنايات ربّانى ، و توفيقات آسمانى بذان راه يافته ، احسن اللّه عن الاسلام و اهله و معاهديه جزآءهما .

--> شده است . ( 1 ) . كذا در أصل ، و مفقود از بقيه نسخه‌ها . ( 2 ) . اين بيت از قصيده‌اى است از آن اميّه بن أبى الصّلت الثقفى ( متوفاى 5 يا 8 هجرى ) كه آن را ابن قتيبة دينورى در « الشعر و الشعراء : 1 / 462 » آورده است . ( 3 ) . مقصود بزرگى و برترى است و نه سيادت اصطلاحى كه بر علويان رانده مىشود . ( 4 ) . فخر الدوله ديلمى ، از پادشاهان آل بويه ، كه در سال 373 ه پس از فوت مؤيد الدوله به سلطنت رسيد ، و وزارت او با صاحب بن عباد بود ، او در سال 387 ه درگذشت . ( 5 ) . پيروى و دنباله‌روى . ( 6 ) . أب : پدر ، عن جد : از نيا ( 7 ) . صاحب بن عبّاد طالقانى ، وزير مشهور آل بويه .