پس بضرورت متصدّىء ترجمه و تفسيركردن آن كتاب شد . و از خواطر عواطر أصحاب فضل و هنر استمداد همّت نمود ، و اين كتاب را به توفيق حقّ عزّ اسمه ، و بيمن دولت حضرت مخدومى شهريارى ، و بهمّت بزرگان دين و ملّت ، و علمآء اسلام و شريعت ، در شهور سنه خمس و ستّ و ثمانمائة « 1 » ، از عربى با فارسى نقل كرد . مأمول و مرجوّ از كرم بزركان ، و أصحاب فضل و كمال ، كه چون اين كتاب بشرف مطالعهء ايشان رسد ، هر جا كه در آن خطآئى بينند ، به صواب مبدّل كنند ، و پردهء اصلاح بر آن بپوشند ، و به عين رضا ملاحظه فرمايند ، كه : شعر [ و ] عين الرّضا عن كلّ عيب كليلة * و لكنّ عين السّخط تبدي المساويا « 2 » و الآن وقت الشّروع في المقصود ، بعون الملك المعبود : * * *

--> ( 1 ) . سال 805 و 806 هجرى . ( 2 ) . در « الأغاني » : « 12 / 214 » ، اين بيت به عبد اللّه بن معاوية بن عبد اللّه جعفرى نسبت داده شده است .