و بعضى ديكر كويند ، كه : ماذر ايشان امّ حبيب بنت « 1 » ربيعهء بن لجيم بن عبد بن علقمهء بن حرث بن عتبهء بن سعد بن حشيم بن بكر بن حبيب بن تغلبهء بن وآئل بوده است . و اين توأمين « 2 » آخرين فرزندان امام عليه السّلم بوده‌اند . و از ترآئب و بطن امّ منذر « 3 » ، دختر حزام بن خالد بن ربيعهء بن وليد : عبّاس أكبر « 4 » ، و عثمان ، و جعفر ، و عبد اللّه « 5 » . و اين هر چهار را بكربلا شهيد كردند . و عبّاس را آن روز سى و چهار سال بوده است ، و او را « ولد السّقّا » « 6 » نام نهاده بودند ، و كنيت بأباقربه « 7 » كرده ، بسبب آنك مشك آب در كردن انداخت و برفت ، كه جهت امام حسين [ بن ] علىّ عليهما السّلم آب آرد ، آن ملاعين

--> ( 1 ) . در أصل : بن . ( 2 ) . توأمين : همزاد ، دوقلو . ( 3 ) . عمري نسّابه در « المجدى : ص 12 » اين دو فرزند را از ( بنى النهشلية ) دانسته ، و شيخ مفيد در « الارشاد : ج 1 / ص 354 » مىگويد : ( و محمد الأصغر المكنّى أبا بكر و عبيد اللّه ، الشهيدان مع أخيهما الحسين عليه السلام بالطّف ، امّهما ليلى بنت مسعود الدارميّة ) . ( 4 ) . او أبو الفضل عباس ، جنگاور و پرچمدار امام حسين عليه السلام در واقعه كربلا ، و به « قمر العشيرة » و « قمر بنى هاشم » نيز شهرت دارد ، همسر او لبابه دختر عبد اللّه بن عباس بن عبد المطلب بود ، تن او در آرامگاه باشكوهى در كربلا آرميده ، و سر مطهر او در مقبره باب الصغير دمشق بهمراه تعداد ديگرى از سرهاى شهداى كربلا مدفون است . ( 5 ) . عمري نسّابه در « المجدى فى الأنساب : ص 15 » مىگويد : ( و عثمان بن على عليه السلام يكّنى أبا عمر ، و قتل و هو ابن احدى و عشرين سنة ، و جعفر أبو عبد اللّه قتل و هو ابن تسع و عشرين سنة ، و عبد اللّه أبو محمد الأكبر قتل و هو ابن خمس و عشرين سنة ، و دمه فى بنى دارم ، ام الأربعة أم البنين بنت حزام الكلابيّة ، قتلوا جميعا بالطّف ، رضى اللّه عنهم ) . ( 6 ) . احتمالا صحيح اين لقب « السّقّاء » باشد ، چنان كه در منابع بدان اشاره شده است نه « ولد السّقّاء » زيرا خود او سقّا بود . ( 7 ) . قربه : مشك آب را گويند ، و « أبا قربه » يعنى مشك‌دار .