جعفر الحاكم الزيادى ، و او را شعر تازى بود و پارسى و تازى و پارسى بهم در آميخته ، چنان كه قصيدهء گويد در هجو اهل ديه جلين ، مطلع اينست « 1 » يا اهل جلين احفظوا آيينكم * و ذروا التبختر و انقلوا سرقينكم و خواجه محمد بن عميرة الجشمى البيهقى « 2 » هم ذو اللسانين بوده است ، و خواجه - الحسين بن احمد الداريج و پسرش خواجه احمد هر دو ذو اللسانين بودند « 3 » ، و الاديب ابو الفضل الحسن بن على البحروى « 4 » و او را هم قصايد است يك مصراع تازى و يكى پارسى ، آغاز يك قصيده اينست زدى اندر دلم آتش نگارا * و لم ترحم فؤادا مستعارا و خواجه ابو القاسم البرزهى هم ذو اللسانين بوده است ، و شرف الدين ظهير الملك على بن الحسن البيهقى هم ذو اللسانين بود ، و او را عجب قطعه ايست پارسى ، « 5 » آغازش اينست آنكه ببردن دل خلق جهان آمده است * جان من است و زومرا كار بجان آمده است و نجم الائمة جعفر بن ناصح الدين محمد القاضى هم ذو لسانين بود ، و كمال الدين و برادرش ضياء الدين ابو الحسن و على و هما ابنا « 6 » محمد بن ابى القاسم على الزباره هر دو ذو اللسانين‌اند « 7 » ، و الحكيم على بن محمد الحجازى القائني اگر چه بعلم طب « 8 » مشهور بود او را شعر تازى و پارسى بسيار است ، و [ از ] پارسى او اينست كه اسباب مقام سازم و بر سفرم * وز ساختنش نبود جز درد سرم من بردم رنج و ديگرى برد درم * زين حسرت و رنج مى بسوزد جگرم و سيد امام رئيس مجد الدين ابو البركات الفضل بن على العلوى الحسينى الأصغرى ذو اللسانين است ، و شعر او در تازى و پارسى مطبوع است بغايت كمال ، و درين دو صناعت مثل او نيست ، و السيد الزكى علم الهدى ابو سعيد زيد العلوى الماشدانى « 9 »

--> ( 1 ) در هجو اهل جلين ، مطلع آن قصيده اينست . ( 2 ) سا . ( 3 ) بوده‌اند . ( 4 ) نص ، النحروى . ( 5 ) هم ذو اللسانين بوده است و او را عجب قطعه ايست بپارسى . ( 6 ) نص ، ابناء ( 7 ) ذو لسانين‌اند . ( 8 ) نص ، اگر چه بطلب علم . ( 9 ) نص ، الماشانى و در نب ، الماشتانى .