السيد الامام الزاهد مجد الدين ابو البركات العلوى هو ابو البركات الفضل بن على بن الفضل بن طاهر « 1 » بن المطهر بن محمد بن عيسى بن محمد مضيرة بن جعفر بن عيسى بن على بن الحسين الاصغر بن زين العابدين على بن الحسين بن على بن ابى طالب عليهم السلام ، بطن پانزدهم از امير المؤمنين على بن ابى طالب 4 ، و او با سيادت و ورع و نزاهت نفس متصرف است در ازمهء نظم تازى و پارسى و نثر تازى و پارسى ، چنان كه ارادت او اقتضا كند طبع و خاطر انقياد نمايد ، و از منظوم او اينست كه اشمس ضحاى قدارخت قناعا * و ما استرقت اهلتها شعاعا سدكت بها و خوط العيش لدن * به حمد اللّه يرتفع ارتفاعا و كان الشمل مجتمعا و يا بى « 2 » * النوى ان لا يفرق لى اجتماعا خذى الحمراء يا بيضاء عنى * دعى الصفراء ان بها رداعا بنگر كه چگونه جمع كرده ميان خذى و دعى [ و حمراء ] و صفراء و بيضاء ، و له خذ الياقوت ياقوتى و رندى * فواقعها بلؤلؤك انقباعا اين بيت نوع سيم است از تجنيس « 3 » و جمع ميان ياقوت و لؤلؤ نوعى از صنعت است لطيف . قاضى الحسين الصاعدى و ابناه صاعد و ابو على الحسن قاضى حسين فرزند قاضى ابو على الحسن بن اسماعيل بن صاعد بود ، مدت « 4 » ده سال قاضى ناحيت بود و او احاديث روايت كند از جد پدر خويش قاضى القضاة عماد الاسلام ابو العلاء صاعد « 5 » ، توفى بسبزوار فى سنة ثمان و خمسمائة . و قاضى صاعد پسرش خطيب ناحيت بود و قاضى نيشابور بعضى بنيابت و بعضى « 6 » باصالت ، توفى يوم الثلثاء السابع من شعبان سنة اثنتين « 7 » و ثلاثين و خمسمائة بنيشابور ، و كان القاضى بعده عين القضاة ابو على الحسن اربعة اشهر بنيشابور ، و العقب منه القاضى اسماعيل « 8 » ابو الحسن و هو القاضى بالمحولات « 9 » و طريثيت و ارباعها ، و قاضى حسين جدش آن وقت كه

--> ( 1 ) الطاهر . ( 2 ) نص ، و مابى . ( 3 ) ش ، مقصودش نوع سيم از جناس مركب است كه آن را ( مرفو ) خوانند . ( 4 ) و مدت . ( 5 ) در نص ، بعد از اين كلمه ( روايت كند ) مكررا نوشته شده است . ( 6 ) نص ، بعضى . ( 7 ) احدى . ( 8 ) سا . ( 9 ) نص ، بالمخولات .