حضرت داود « 1 » ( ع ) ( عبرى : محبوب ) 1010 - 997 ق . م در قرآن كريم ، در رديف انبيا بوده و يك مورد از او به عنوان خليفه ( جانشين ) ياد شده است « 2 » . در كتاب عهد عتيق ، از او به نام پادشاه بنى اسرائيل فرزند يسا YESSA ، از اهالى بيت لحم و از خاندان بنيامين گزارش شده است . داود ، در جوانى ، سردارى از سرداران شاؤل بود و در همين زمان با « جالوت » [ 51 ] پهلوان فلسطينى جنگيد و او را با فلاخن و پاره سنگ از پاى درآورد . بر اثر شجاعت ، مورد توجه يوناتان فرزند شاؤل و محسود خود شاؤل قرار گرفت . شاؤل بارها قصد قتل داود كرد اما او به طرز معجزه‌آسايى از دستش گريخت . داود پيامبرى توانا و دانا و پادشاهى مقتدر بود و براى دين خدا كوشش فراوان نمود . در جنگ بسيار سختى كه بين فلسطينيان و اسرائيليان درگرفت ، غنايم زيادى به دست فلسطينيان افتاد اسرائيليان پراكنده شدند ، با كشته شدن شاؤل سلطنت براى داود قطعى شد ، و محل خود را به دستور خداوند به شهر « حبرون » منتقل ساخت ، مدت هفت سال و شش ماه در حبرون بر خاندان يهودا سلطنت مىكرد ، او براى شاؤل نيز نوحه‌سرايى كرد و ماتم گرفت اما افراد خاندان شاؤل ، با داود به جنگ برخاستند لكن شكست خوردند . مجسمه داود با فلاخن در دست اثر برنينى مجسمه‌ساز ايتاليايى قدرت داود كه روزبروز بيشتر مىشد ، وى را بر آن داشت تا به قصد تصرف اورشليم كه در آن هنگام ، يبوسيان ، ساكن آنجا بودند خود را آماده سازد . يبوسيان به مقابله با داود ايستادند ، داود ابتدا قلعهء « صهيون » [ 52 ] را

--> ( 1 ) . Davud / David ( 2 ) . يا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ ، آيهء 25 سورهء ص .