شهر اور ، پايتخت كلدانيها ، سالها پيش از آنكه كلدانيها بر بابل دست‌اندازى كنند ، مقر حكمرانى بود . در اين شهر رب النوع ماه را مىپرستيدند و برجى شبيه برج بابل در آن داشتند . پرستش ماه و خورشيد و ستارگان نيز معمول بود كه قرآن مجيد از اين موضوع گزارش كرده است . آنجا كه مىفرمايد : افول‌كنندگان را دوست ندارد و از مشركين برى است ، اشاره به همين پرستش ثوابت و سيارات در شهر اور دارد « 1 » . پادشاه اور در زمان حضرت ابراهيم ، نمرود بن كوش بن كنعان بود . بر اثر ظلمهاى بىحد او ، حضرت ابراهيم با خانواده و برادرزاده‌اش لوط ، از شهر اور مهاجرت كردند . پس از مدتى توقف در شهر حران [ 4 ] و بعد از مرگ پدرش آزر كه در سن 205 سالگى اتفاق افتاد ، همراه همسرش سارا و برادرزاده‌اش لوط و ساير افراد خانواده‌اش ، از حران به سوى كنعان رفت . هنگام ورود ابراهيم به كنعان قحطسال سختى وجود داشت ، آن حضرت در راه ادامهء هجرت خويش ، ابتدا به مصر وارد شد و پس از مدتى توقف در آن سرزمين ، همراه با برادرزادهء خويش حضرت لوط و همسر خود سارا و ساير بستگانش ، به سوى شهر اورشليم كه در آن زمان به نام « لوز » معروف بود حركت كرد و در آن سكنى گزيد در آنجا به فرمان خداوند ، قربانگاه معبد اورشليم را ايجاد كرد و آن را بيت اللّه ناميد كه همان بيت‌ئيل و بيت المقدس است . حضرت ابراهيم علاوه بر نمرود بن كوش ، با حمورابى « بعضى او را مطابق با امرافل « 2 » مذكور در تورات دانسته‌اند كه با ( كدرلعومر ) [ 5 ] متحد بود » پادشاه « شنعار » ( بغداد قديم ) و قانون‌گذار معروف ، معاصر بوده است . او ، اسماعيل را در سن هشتاد و شش سالگى از هاجر و اسحق را در سن صد سالگى از سارا [ 6 ] كه نود سال داشت ، دارا شد « 3 » . حضرت ابراهيم در 99 سالگى به امر خداوند ، خود و فرزندان و غلامانش را مختون ساخت ، اسحاق را در روز هشتم تولد ختنه كرد و اين رسم بين قوم يهود

--> ( 1 ) . قرآن مجيد ، آيات 74 - 76 - 77 - 78 سورهء انعام . ( 2 ) . Amrafal ( 3 ) . عهد عتيق .