7013 ) ( د . م . ج 1 الف - س . ص 38 ) 48 . مصفه « مصپاه » ( برج دشتبانان ) ، 1 - موضعى است در جلعاد كه در كتاب داوران 29011 مصفاه جلعاد خوانده شده است و در يوشع 26013 ، رامة المصفاة و در اول پادشاهان 1304 راموت جلعاد خوانده شده است و اين همان جايى است كه يعقوب و قوم لابان از براى شهادت توده‌اى از مردم فراهم كردند ( پيدايش 49031 ) و در همين جا بود كه بنى اسرائيل از براى جنگيدن با عمونيان فراهم شدند . داوران 10 - 17 . عده‌اى را نيز عقيده بر اين است مصفه ، زمينى است در فلسطين كه حويان در آن سكونت مىداشتند و دور نيست كه همين بقعهء مصفاة در ميانهء لبنان و كوهستان شرقى باشد . ( ق . ك . م ص 821 ) 49 . ادوم يا ادوميه Adumiyya يا جبل سعير ، ناحيهء كوهستانى قديم واقع در جنوب فلسطين كه از جنوب بحر الميت تا خليج عقبه ممتد و از شرق به صحراى عربستان محدود بود ، و عيسو و فرزندانش پس از مرگ اسحاق در آنجا سكونت گزيدند . اين مردم از خود شاهانى داشتند و با همسايگان خود ، فرزندان يعقوب ، يعنى يهوديان ، پيوسته در جنگ بودند و عاقبت داود بر ايشان پيروز شد . پس از آن بار ديگر استقلال يافتند و در آخر كار مغلوب نبوكدنصر شدند . ( د . م . ج 1 ص 77 ) 50 . مخماش يا مخماس ( پنهان ) شهر سبط بن‌يامين كه در جنگ شاؤل و يوناتان با فلسطينيان مشهور شد ( اول شموئيل 11013 ) و اشعيا نيز در حكايت لشكركشى سناخريب در ايام حزقيا آن را مذكور مىدارد ( اشعيا 28010 ) و بعد از اسيرى ، مسكون شد ( عزرا 2702 . نحميا 3107 . ) در ايام يوسيبيوس و جروم مخماش ده بزرگى و به همين اسم مسمى بود . جروم تخمينا در 9 ميلى شمال اورشليم قرار دارد و ده مخماش نيز به مسافت 5 ميل به شمال اورشليم واقع است و در آنجا آثار ستونها و چيزهاى ديگر ديده مىشود . ( ق . ك . م ص 786 - 787 ) 51 . جالوت Jalut ، صورت قرآنى نام جليات Jalyat ، پهلوان تنومند فلسطينى كه به دست داود كشته شد ( اول سموئيل 17 ؛ 9021 ؛ 10022 ؛ دوم سموئيل 19021 . قرآن ، بقره 250 - 252 ) . در روايات اسلامى داستان جالوت و داود را بسيار بسط داده‌اند . محل نبرد داود و جالوت را در غور يا درهء سفلاى اردن ( عين الجالوت ) ، شمرده‌اند . ( د . م . ج 1 . الف - س . ص 720 ) 52 . صهيون Sehyan ، قسمتى از اورشليم كه در كتاب مقدس به عنوان شهر داود تعريف شده است ( دوم سموئيل 705 ) . اصلا اين لفظ به قلعهء يبوسيان واقع بر تپهء جنوب شرقى اورشليم ، اطلاق شده است كه داود آن را فتح كرد و قصرى محلى براى تابوت عهد در آن برپا نمود ( اول پادشاهان 108 ) لفظ صهيون اشاره به اورشليم و ارض موعود و آرزوى مسيحايى بنى اسرائيل است و اصطلاح صهيونيت از آن مأخوذ است . ( د . م . ج 2 ص 1598 )