بخش دوم 1 . اور ur يا ( در تورات ) اور كلدانيان ، شهر و ناحيهء قديم سومر ، جنوب بابل . شهر اور مطابق مقير Magyyar كنونى ( جنوب عراق ، نزديك راه‌آهن بين بصره و بغداد ) ، و از مراكز مهم فرهنگ سومرى و ( به گفتهء تورات ) محل تولد ابراهيم پيغمبر بوده است . نام اين شهر بزرگ ، كه تأسيسش از ازمنهء بسيار قديم است ، در قرن چهارم ق . م از تاريخ برافتاد ، و پس از آن در زير خاك و شن مدفون شد و فراموش گرديد . محلش در قرن 19 م كشف شد ، ولى فقط پس از كاوشهاى ( 1934 ) بسيار دقيق سر چ . ل . و ولى بود كه تا حدى از تاريخ گذشتهء آن اطلاع بدست آمد . شواهدى حاكى است كه شهر اور پيش از طوفان بزرگى ( طوفان نوح ) وجود داشته است مقارن 3500 ق . م شهر آبادى بوده ، و نخستين سلسلهء شاهان آن ( 3200 ق . م ) كه مدت 177 سال سلطنت كرده‌اند ، وارث فرهنگ ثروتمندى از گذشته بوده‌اند . پس از اين سلسله ، مدت درازى از تاريخ او اطلاعى در دست نيست ، جز اينكه سلسلهء ديگرى از شاهان در آن برخاسته و منقرض شده است . در ح 2800 ق . م اور مسخر سارگن شد ، و اين خود گام بلندى در آميزش دو فرهنگ سومرى و سامى با يكديگر بود . در ح 2060 ق . م ، 2300 سلسلهء جديدى توسط اور - نمو Ur - Nammu يا اور - انگور Ur - Engur تأسيس شد ، و همو ، بانى زيگورات بزرگ اور ، است ، كه ويرانه‌هاى آن قرنها زير شن مدفون ، و بعدها اعراب آن را تل المقير [ - تپهء قير ] ناميدند . و كاوش در همين تل بود كه به اكتشاف شهر اور انجاميد . اور شهر تجارى بزرگى بر كنار فرات بود ، و پادشاهان سلسله سوم آن بر سرزمين وسيعى فرمان مىراندند . پس از آن به تصرف عيلاميان و بعد به تصرف بابل درآمد ، و فاتحان گوناگون ( از جمله نبوكدنصر در قرن 6 ق . م ) گاهى آن را ويران و گاهى از نوآباد مىكردند . از حدود نيمهء قرن ششم ق . م شهر دچار انحطاطى شد كه از آن كمر راست نكرد . سندى مورخ به 324 ق . م آن را ( به نام ديگرى ) مسكن اعراب دانسته ، ولى در آن هنگام ديگر عنوان شهر بزرگى نداشته است . شايد تغيير مجراى فرات كه مايهء اصلى آبادى و بركت آن شهر بوده ، سبب انحطاط و انقراض آن شده باشد . نام اور در عهد قديم آمده است ( از جمله ، پيدايش ، 28011 ، 31 ؛ 7015 ؛ نحميا 709 ) ( د . م ج 1 ، الف - س ص 291 )