باقى ماند و به زودى طرفداران او توانستند در فلسطين زمينهايى را براى اسكان يهوديان خريدارى نمايند . مخالفت روحانيت يهود نهضت صهيونى يك نهضت نژادى و ناسيوناليستى بود ، لذا مقدسين متعصب يهود از جنبهء سياسى آن پرهيز و اكراه داشتند و معتقد بودند كه مراجعت به ارض موعود بايد به كمك مستقيم خدا و مباشرت انبياء صورت گيرد ، نه به دست رجال سياسى و عوامل غير روحانى . مركزى كه دارندگان اين عقايد را اداره مىكرد جايى به نام « اگوداث اسرائيل » بود . فرقهء سوسياليست يهود ، نهضت صهيونى را فعاليتى ارتجاعى و سرمايه‌دارى مىدانست . همچنين رئيس روحانيون يهود نيز با نهضت صهيونى مخالف بود . وى مىگفت « وجه تمايز يهود مذهب است نه مليت . » او معتقد بود كه يهوديان هرجا هستند بايد همرنگ مردم همان محل شوند . دولت انگلستان با اينكه خود در كار چنگ انداختن بر سرزمينهاى اعراب بود ، اما در آن كشور ، دو سازمان يهودى وجود داشت كه با نهضت صهيونى مخالفت مىكردند ؛ يكى « اتحاديه نمايندگان يهودى مجلس انگليس » و ديگرى به نام « مجمع يهود و انگليس » . چنان كه خواهيم گفت رياست حزب صهيونيست با مردى بود به نام دكتر حييم وايزمان . وايزمان هنگامى كه قصد داشت اعلاميهء رسمى نهضت صهيونى را صادر كند ، دو سازمان مزبور مخالفت شديد خود را نسبت به مفاد آن اظهار داشتند . در 24 ماه مه 1917 ، « منت فيور » رئيس مجمع انگليس و يهود و « الكساندر » رئيس اتحاديهء نمايندگان يهودى مجلس انگليس ، در روزنامهء تايمز لندن نسبت به اقدامات صهيونى ، علنا اعتراض كردند . آنها اظهار داشتند كه « عمليات سياسى بهيچ‌وجه با جنبهء مذهبى سازشى ندارد و بنا گذاردن مليت غير مذهبى بر مبانى سست و غيرثابت نژادى و همخونى ، فاقد هرگونه جنبهء معنوى و مذهبى است . و محصور ساختن آن در سرزمين فلسطين ، موجب ابطال آمال و اميدهايى كه بازماندگان ملت يهود كه اكنون ساكن اين كشور مىباشند و نسبت