امپراطورى عثمانى چنان كه قبلا متذكر شديم ، شاخهء دوم سلسلهء سلجوقى ، در روم شرقى حكومت مقتدرى را بنيان گذاشت . مؤسس آن سلطان سليمان بن قتلمش ( سليمانشاه اول ) يكى از رؤساى سلجوقيان بود كه در سال 470 ه . ق / 1077 م به سلطنت رسيد . سلجوقيان روم ، تا آغاز قرن چهاردهم ميلادى مطابق با قرن هشتم هجرى قمرى باقى ماندند . آخرين پادشاه آنان ، سلطان علاء الدين كيقباد [ 75 ] در سال 707 ه . ق / 1307 م به دست قوم مغول كشته شد و مملكت سلجوقيان روم ، به ده ناحيه منقسم گرديد كه هر كدام بوسيلهء يك امير يا خان مستقل اداره مىشد . هر ناحيه به نام خان يا امير همان ناحيه نامگذارى مىگرديد ، و اين نامگذارى بعدها در تقسيمات كشورى رايج شد . ناحيه « ارطغرل » به رئيس يكى از طوايف « اغوز » ( غز ) [ 76 ] كه در قرن سيزدهم ميلادى مطابق با قرن هفتم هجرى از خراسان رهسپار شده بود و پس از حوادث گوناگون به خدمت سلاطين سلجوقى رسيده بود ، داده شد . او خود « ارطغرل » بود كه نام ناحيه را از نام وى گرفتند [ 77 ] . پس از ارطغرل ، پسرش « عثمان » [ 78 ] جانشين وى گرديد . عثمان مؤسس سلطنتى شد كه به نام دولت عثمانى معروف است « 1 » .

--> ( 1 ) . اروپاييان اين سلطنت را اوثمان Othman ، عربها عثمانى و تركها عثمانلى مىنامند ، در زمان تأسيس اين دولت كه مسلمان بود ، كلمهء ترك متروك و نام عثمانى بر مردم آن سامان گذاشته شد و به نام دولت عثمانيه و ممالك عثمانى رايج گرديد و واژهء ترك و تركيه مجددا پس از جنگهاى اروپا در سال 1908 م . / 1326 ه . ق در اين سرزمين به كار رفت ، ( تاريخ تركيه ) .