اسكندر و جرم او را به گردن زنى انداختن ، از حوزهء تعقل و تفكر و نيز مروت و انصاف دور است . به هر حال اسكندر در سال 332 ق . م ، بعد از تسخير آسياى صغير و حمله به ايران ، به سوريه ، فنيقيه ، مصر و سرزمين بنى اسرائيل كه بيشتر آن ، در حوزهء اقتدار و نفوذ ايران بود لشكر كشيد . وى شهر « صور » [ 28 ] واقع در لبنان را به سبب مقاومت دليرانه‌اش در برابر خود قتل عام نمود . داريوش سوم ( دارا ) در برابر قواى اسكندر همه‌جا پايدارى نمود . سردار معروف ايرانى آريوبرزن [ 29 ] شجاعانه سپاهيان اسكندر را تار و مار كرد ، اما عاقبت بر اثر خيانت عده‌اى از ياران دارا ، شكست در لشكر او افتاد و به سال 330 ق . م كه منهزما به سوى خراسان مىرفت در نزديكى دامغان توسط دو نفر از حكمرانان خود به نامهاى « بسوس [ 30 ] و برزن » ناجوانمردانه بقتل رسيد . اسكندر پيكر او را با احترام و تشريفات خاص به پارسگرد برد و در كنار آرامگاه پادشاهان هخامنشى به خاك سپرد . هنگامى كه اسكندر سرگرم جنگ در سوريه بود ، به يهوديان سرزمين بنى اسرائيل و ساير ساكنان آن پيشنهاد تسليم و درخواست كمك نظامى نمود ، اما ساكنان فلسطين پيشنهاد او را نپذيرفتند . اسكندر خشمگين به سوى اورشليم حركت كرد . بزرگان يهود چون پايدارى را بيهوده مىدانستند همراه با كاهن بزرگ خود « يدعياه پسر يوياريب » به استقبال اسكندر شتافتند و سرزمين اورشليم را بدون مقاومت و مبارزه تسليم كردند ، و باجگزار و خراجگزار اسكندر شدند . بيت المقدس پس از اسكندر همان‌گونه كه بيان شد اسكندر مقدونى ، در سال 332 قبل از ميلاد بر سوريه و فنيقيه و مصر مسلط شد و قدس را به زير تسلط خود درآورد . با مرگ اسكندر در سال 322 ق . م جانشينانش مجال يافتند تا به غارت و ويرانى بيشتر اين سرزمين بپردازند و كشتارهاى وحشيانه به راه اندازند « 1 » .

--> ( 1 ) . جانشينان اسكندر در ايران سلوكيها و در مصر بطالسه بودند . سلسله بطالسه مصر يالاگيان -