ماندند . هنگامى كه حضرت يوشع ، يعنى كسى كه بعد از موسى ، بنى اسرائيل را از سرگردانى چهل ساله بيابان « تيه » نجات داده بود درگذشت ، قبه را به شهر « شيلو » نزديك شهر كلكال منتقل كردند . و گرد آن ديوارهايى برآوردند كه ، مدت سيصد سال ، در آنجا بر جاى ماند ؛ تا اينكه فرزندان فلسطين آن را از تصرف بنى اسرائيل بيرون آوردند و بر ايشان غالب شدند . ولى بعدا قبه را به آنان باز دادند همان گونه كه تابوت ميثاق را كه گرفته بودند به آنان بازپس دادند . بعد از درگذشت كاهن بزرگ يهود ، قبه را به شهر « نوف » بردند . و پس از آن در روزگار طالوت ( شائول ) [ 107 ] آن را به شهر كنعون يا كنعان از بلاد بنى يامين بردند . وقتى ، حضرت داود به سلطنت و يا پيامبرى رسيد ، قبه و تابوت عهد را به بيت المقدس برد . قبه را بر روى صخره نهادند و روبروى آن چادرهاى خاصى تعبيه كردند ، و تابوت را در مذبحى ، در كوه صهيون گذاشتند . پس از داود ، سليمان تابوت عهد را از كوه داود ( كوه صهيون ) آورد و در اورشليم ، قرار داد . و در اين هنگام پانصد سال از وفات موسى مىگذشت . جانشينان سليمان سليمان به مدت چهل سال با قدرت و شوكت پادشاهى كرد . در زمان او آرامش و آسايش ، به سرزمين مقدس روى آورد اما بر اثر رفتار بد اسرائيليان مخصوصا در اواخر دورهء سليمان و جانشينان او و وجود اعمال خلاف قوم و برقرارى و تقويت تعصب نژادى خاندانهاى اسرائيل ، بناچار كاستيها و دگرگونيهايى در اين قوم و سرنوشت اين سرزمين پديدار شد كه به نابودى و اضمحلال آن كمك كرد . در زمان حضرت سليمان ، يكى از انبياى بنى اسرائيل به نام « اخياى شيلونى » [ 108 ] مىزيست او براى جلوگيرى از تباهى آيين موسى و پايان دادن به شادخواريهاى درباريان ، مردى از دودمان « افرائيم » به نام « يربعام بن نباط » را كه مردى بسيار دلير و جنگاور بود ، برانگيخت تا بر ضد سليمان شورش كند . اما ، چون او انديشه‌هاى سلطنت - طلبانه داشت و بناچار از بيم جان خود به مصر پناهنده شد و در كنار فرعون مصر