اما تخت شاهى بقول هيون تسنگ كلان و بلند بوده و با جواهر نفيس تزيين مىيافت ، كه آن را تخت شير SIMHASANA سمهاسنه ميگفتند ، روى تخت با پارچه‌هاى خيلى گرانبها پوشيده مىشد ، و زير پايى آن هم مرصع بجواهر بود . « 1 » رتبيلان زابل كه شارستان ايشان كوهك رخذ ( واقع بر كنار غربى ارغنداب ) بود ، تخت سيمين داشتند ، و چنانچه در فصل اول گفتيم : يعقوب ليث در سنه 249 ه 863 م رتبيل را در رخذ بكشت و خزانه و اموال و تخت سيمين او را در دو صد كشتى به سيستان حمل كرد « 2 » ( غالبا از راه مجراى ارغنداب و هلمند ) اما فرش عمومى مردم ( در مناطق گرم ) بوريا بوده كه طبقهء بزرگان و خاندان شاهى آن را بانواع مختلف مىآراستند . « 3 » رفتار بدست چپ : از خصايص شهرهاى هند و سمت شرقى كشور ما كه هيون تسنگ ديده و ضبط كرده است ، اينست كه باشندگان شهرها مكلف بودند كه در موقع رفت‌وآمد در جادها تا وقتى كه بخانه‌هاى خود رسند ، به طرف دست چپ خود حركت كنند « 4 » ، و اين رويه‌ايست كه در قوانين ترافيك جهان امروزى هم مراعات مىشود . ضرب دهل و آتش‌افروزى : ضرب دهل در جنگ براى مقاصد مختلف جنگى در بين خراسانيان رواج داشته « 5 » ، و يا هنگاميكه موكب شاهى بيرون مىآمد ، دهل را با آلات ديگر موسيقى و ترانها مىنواختند « 6 » ، كه اين عادت در قبايل افغانى تاكنون موجود است . اگر ميخواستند كه مردم را براى مقاصد مهمه فراهم آورند ، در شب آن روز آتش عظيمى

--> ( 1 ) - سى - يو - كى كتاب دوم 133 ( 2 ) - تاريخ سيستان 208 ببعد ( 3 ) - سى - يو - كى كتاب دوم 133 ( 4 ) - سى - يو - كى كتاب دوم 132 ( 5 ) - طبرى 5 / 452 ( 6 ) - سى - يو - كى كتاب دوم 135