تا پايان تهذيب - از روى خط مير عينا در حواشى نسخهء خود ( نسخ محمد حسين تبريزى مقدمى در 1024 ) نقل نمود و در اوايل محرم 1026 در ندوشن از اين كار فراغت جست . او به تصريح نوشت كه حواشى مير از آغاز تا انجام كتاب بود كه وى تنها به نقل اين مقدار آن توفيق يافت . مير در پايان كتاب مكاسب از همين تهذيب از خود بدين شكل ياد نموده است : « رقم لنفسه مادام حيا و للمؤمنين الذين لهم استعداد الانتفاع منه بعد انقضاء الاجل الموهوب احوج الناس الى شفاعة النبى القرشى علاء الملك بن عبد القادر بن شكر اللّه بن عبد القادر بن منصور بن فغفور الحسينى المرعشى يوم الثلاثا التاسع من اولى الجماديين الخامس و العشرين من الجدى سنة سبعين و تسعمائة » ندوشنى در چند جاى نسخهء خود از او با ستايش بسيار ياد كرده است از جمله در پايان بدين‌گونه : « السيد الفاضل الكامل فى المعقولات و المنقولات و لاسيما دراية الحديث و تحقيق احوال الرجال و تنقيح الاسانيد » . و در ميانه در چندجا بدين‌گونه و نظاير آن : « السيد السند الفاضل العادل السيد علاء الملك المرعشى المتبحر فى العلوم الدينية لاسيما علم الرجال و الاخبار » . اين نسخه جزء موقوفات آخوند ملا على نهاوندى در سال 1282 در نجف بوده است « 1 » . 6 - او در پايان حواشى تهذيب خود از عده‌اى از فضلا كه همين كتاب تهذيب را نزد او خوانده و شاگردى كرده‌اند ياد نموده و از دو تن آنان نام مىبرد يكى سيد

--> ( 1 ) . ذريعه 6 : 52 و 10 : 132 / مصفى المقال : 263 - 265 / يادنامهء هزارهء شيخ طوسى 1 : 252 - 253 و 340 .