واقع بر رود دزج آن شهر كه موقوفهء آستانهء شاهزاده حسين بود . از متن حكم چنين برمىآيد كه شاهزاده در دوران حكمرانى خود در قزوين بدون اعتناء به وقفيت مورد سخن چهار دانگ و نيم موصوف را تصرف نموده و سپس به ميرزا ابو القاسم نامى منتقل ساخته بود ، و اكنون كه پس از 28 سال از حكومت آن شهر معزول شده و در طهران ميان خوف و رجاء « 1 » روزگار مىگذرانيد به بديع الزمان ميرزا دستور مىدهد كه موقوفه را از شخص مزبور بازپس گرفته و به آقا سيد احمد متولى آستانهء شاهزاده حسين واگذار نمايد تا ذمهء نواب و الا از گناه غصب برى شود ! در تاريخ سند حاضر به علت نامعلومى دست برده و آن را 1252 نموده‌اند چنان‌كه اين دست‌بردگى در رقم اخير در عكس سند نيز آشكار است . ليكن با توجه به قرائن داخلى و خارجى و به خصوص اين‌كه ذكر اين سند در سند بعد مورخ سال 1251 هست تاريخ سند حاضر بىترديد 1250 است . سجع مهر شاهزاده در اين حكم چنين است : « شد ز ركن الدوله باز اركان دولت استوار 1243 »

--> ( 1 ) . ركن الدوله از هواداران على شاه ظل السلطان بود و به دست خود تاج بر سر او نهاده بود . ازاين‌رو پس از آمدن محمد شاه از حكومت قزوين بر كنار و تحت‌نظر قرار گرفت ( 1250 ه . ق ) و در 4 ع 1 - 1251 به قلعهء اردبيل منتقل و زندانى شد تا در 1253 از زندان گريخت و به خارج رفت و در بغداد درگذشت .