بنابراين چنان كه ديديم مزار حضرت شاهزاده حسين در پايان قرن چهارم و آغاز پنجم مزارى شناخته شده و معروف بوده ، و در ميانهء قرن ششم زيارتگاه عمومى مردمان قزوين از شيعه و سنى به شمار مىرفته است . درباره بناى پيشين اين مزار و تطورات آن تا آغاز دورهء صفوى آگاهى دقيق در دست نيست . به اجمال مىدانيم كه در قرن‌هاى هشتم و نهم بناى آستانه منحصر به بقعهء روى مدفن امام‌زاده نبوده و مرافق و ملحقاتى داشته است . در خلد برين محمد يوسف « 1 » ضمن شرح ماجراى شورش درويش رضا در قزوين به سال 1041 و تمركز او با طرفدارانش در آستانه شاهزاده حسين ، از « مقبرهء مير فغفور » حجره‌اى در كنار بقعهء مقدس « كه مدفن يكى از سادات عظام آن ملك معمور بود » ياد مىشود « 2 » . اين مير فغفور كسى جز شريف معين الدين فغفور نقيب قزوين فرزند

--> ( 1 ) . از آثار خوب دورهء صفوى مشتمل بر يك دوره تاريخ عمومى تا آغاز دورهء صفوى و يك دوره تاريخ فرمانروايى صفوى تا پايان دورهء شاه سليمان ( مقدمهء احمد سهيلى خوانسارى بر ذيل عالم‌آراى عباسى ) . ليكن نسخه‌هايى كه در فهرست منزوى ( 6 : 4150 - 4151 ) از اين كتاب معرفى شده هيچ‌يك خاتمهء آن را كه تاريخ دورهء شاه سليمان و مهمترين بخش كتاب است ندارد . ( 2 ) . خلد برين ، حديقهء ششم از روضهء هشتم ( نسخهء شمارهء 4132 كتابخانهء ملك تهران ) و از آنجا در مينو در : 462 - 465 .