كوى عطيهء مجاشع و كوى عباس و كوى غزوان و كوى ابن حنيفه و كوى ضيقه . و از « باب البصره » تا « باب خراسان » كوى نگهبانان و كوى نعيميّه و كوى سليمان . و كوى ربيع و كوى مهلهل و كوى شيخ بن عميره و كوى مرور وديّه و كوى واضح و كوى سقّايان و كوى ابن بريهة بن عيسى بن منصور و كوى ابو احمد و گذر تنگ . و از « باب الكوفه » تا « باب الشام » كوى عكّى و كوى ابو قرّه و كوى عبدويه و كوى سميدع و كوى علاء و كوى نافع و كوى اسلم و كوى مناره . و از « باب الشام » تا « باب خراسان » كوى مؤذّنان و كوى دارم و كوى اسرائيل و كويى كه اكنون به « قواريرى » معروف است و نام صاحبش از ياد من رفته است و كوى حكم بن يوسف و كوى سماعه و كوى صاعد مولاى ابو جعفر و كويى كه امروز به « زيادى » معروف است و نام صاحبش از ياد من رفته است و كوى غزوان . اين كويها ميان طاقها ، و طاقها درون شهر و درون باره است ، و در هر كوى از اين كويها بزرگان و فرماندهان كه در همسايگى با وى طرف اعتماد بودند ، و بزرگان چاكران وى ، هر كس كه در كار ( هاى ) مهم مورد نياز وى بود ، سكونت داشتند ، و هر كوى از دو سوى آن درهاى محكمى داشت ، و هيچكدام از اين كويها ببارهء ميدانى كه دار الخلافه در آن واقع بود ، اتصال نداشت ، چه پيرامون بارهء ميدان و گرداگرد آن ، راه بود . مهندسين آن عبارت بودند از : عبد اللّه بن محرز و حجّاج بن يوسف و عمران بن وضّاح و شهاب بن كثير ، با حضور نوبخت و ابراهيم بن محمد فزارى و طبرى كه منجّم و اهل حساب بودند . محله‌هاى بيرون باره را چهار بخش كرد و سرپرستى هر بخشى را در عهدهء مردى از مهندسان قرار داد ، و در هر محله بمساحتى كه بهر صاحب قطعه زمينى