تيرانچى ، جروكان ، جعفرآباد ، جوآباد ، جوزدان ، درباغ مهيار ، درباغشاه ، دستجرد مورچا ، دهچى ، دينان ، رنان ، زهران ( زران و در اصل به‌طورى كه مىگويند رزان بوده ) ، عاشق‌آباد ، كارلادان ( بناى تاريخى منارجنبان اصفهان در اين قريه واقع شده ، ساختمان ايوان آن ، كه روى قبر عمو عبد اللّه سقلا از زهّاد قرن هشتم هجرى بنا شده ، به سبك ساختمان‌هاى قرن هشتم است و تزيينات كاشيكارى نيز از آن دوره دارد . دو منارهء طرفين ايوان از سطح پشت‌بام آن هفت متر و تا سطح زمين مجاور بقعه 17 متر ارتفاع دارند . احتمالا در دورهء صفوى به بناى اصلى افزوده شده و آنچه در آن‌جالب توجه است ، متحرك بودن مناره‌هاى آن است كه در موقع حركت دادن يكى از آن‌ها ديگرى نيز حركت مىكند . سنگ قبر عمو عبد اللّه مورّخ به سال 716 هجرى است ) ، كوجان ، كوشك ، هرستان ( اين دهكده نيز سابقهء تاريخى دارد و به طورى كه مافرّوخى نوشته است صد و هفتاد سال قبل از اسلام ، آذر شاپوران پسر آذرمانان از ديه هرستان از طرف فيروز بن يزدگرد به اتمام باروى مدينهء جى فرمان يافت ) ، كرتمان ، تيرانچى ، ميان رشيد ، ولاشان ، ككنان ، نصرآباد ( يكى از قراى زيباى ماربين و داراى باغ‌هاى ميوهء فراوان و مصفّا مىباشد . سردر خانقاه نصرآباد از بناهاى تاريخى و مورّخ به سال 855 هجرى در اين قريه واقع است و در جنب آن مقبرهء ميرزا طاهر نصرآبادى تذكره‌نويس معروف عهد صفوى واقع شده ) ، گورتان ( به معروف اصفهان از آن‌جا است ) ، كرم و كليچه . بلوك لنجان - بزرگ‌ترين بلوك اصفهان و با بركت‌تر از همهء آن‌ها لنجان و النجان است كه در خود محل به چهار ناحيه : آيدغمش ، اشيان ، اشترگان گرگن تقسيم شده و هر يك از آن‌ها ده‌هاى متعدد دارد . لنجان در قديم دو شهر معتبر داشته ، يكى فيروزان در لنجان سفلى و ديگرى خان لنجان در لنجان عليا و ناحيهء اشيان تقريبا 18 فرسخ قنات و مادىهاى پرآب دارد . برنجكارى اصفهان منحصر به اين بلوك است . سابقا ترياك و پنبهء آن هم