محمد تقى موسوى شفتى اصفهانى ، ملقب به حجت الاسلام ، به سال 1108 متولد شد . اوايل بلوغ براى تحصيل عازم عتبات عاليات گرديد و مدت چند سال در آن سامان نزد اساتيد بزرگ چون آيت اللّه سيد محمد مهدى بحر العلوم ( 1155 - 1213 ) و شيخ جعفر نجفى كاشف الغطاء متوفاى 1227 و مير سيد على طباطبائى صاحب كتاب معروف رياض و استاد اكبر آقا محمد باقر بهبهانى به فراگرفتن علوم و معارف اسلامى از فقه و اصول و رجال و حديث پرداخت ، آن‌گاه پس از گرفتن اجازهء اجتهاد از اين اساتيد و تكميل معارف ، در حدود سال 1217 عازم ايران گرديد و مدت شش ماه در قم از محضر درس ميرزاى قمى ( 1151 - 1231 ) صاحب كتاب معروف قوانين استفاده نمود و سپس به اصفهان وارد شد و در آن‌جا رحل اقامت افكند . مرحوم سيد در سال 1345 شروع به ساختمان مسجد عظيمى در محلهء بيدآباد اصفهان نمود كه در نوع خود كمتر نظير آن ديده مىشود و زيباترين مساجد قرن سيزدهم هجرى در اصفهان است و مساحت آن حدود هشت‌هزار مترمربع مىباشد . صاحب كتاب روضات مخارج ساختمان مسجد را به صدهزار دينار تخمين زده است . معروف است كه فتحعلى شاه قاجار به ديدن سيد و تماشاى ساختمان مسجد رفت و از سيد خواهش نمود كه او را نيز در مخارج مسجد شريك سازد ، ولى سيد قبول نكرد . مرحوم حجت الاسلام در علم فقه ، رجال ، اصول ، ادب و مخصوصا فقه و رجال بسيار محقق بود و كتاب مطالع الانوار او شاهد صادقى است بر تسلط او در مسائل فقهى . سيد در سال‌هاى آخر عمر زعامت و مرجعيت عامهء شيعيان را داشت و در محضر او بزرگانى از علما جمع مىشدند . وى يگانه كسى است كه در شيعه به لقب حجت الاسلام مطلق معرفى شده ، همچنان‌كه غزالى در بين عامه به اين لقب ملقب گرديد . مؤلفات او بسيار و از آن جمله است : 1 . كتاب مطالع الانوار در شرح شرايع ، در 5 مجلّد به عربى 2 . كتاب تحفة الابرار به فارسى در فقه