فاضل هندى مشهور گرديد . صاحب كتاب قصص العلما و ديگران ، چون نورى در كتاب مستدرك الوسائل ، در احوال فاضل هندى نوشته‌اند كه در سن سيزده سالگى در علوم معقول و منقول به حد استادى رسيده و شروع به تصنيف كرده است و اين خود دليل بر استعداد فوق‌العادهء او و زحمات طاقت فرساى او در اكتساب معارف و دانش‌هاى اسلامى است . فاضل در فقه و اصول و تفسير و فلسفه بسيار استاد بوده و در تقوا و پارسايى زبانزد خاص و عام بوده است . وى را تأليفات و تصنيفات زيادى است به حدى كه عدد مصنفات او را تا 80 كتاب نوشته‌اند از آن جمله : 1 - كتاب معروف كشف اللثّام عن قواعد الاحكام در فقه كه شرح قواعد علامه است ، در اهميت اين كتاب همين بس كه صاحب كتاب جواهر ، اعتماد عجيبى به اين كتاب داشته و تا موقعى كه كشف اللثام در دسترس او نبوده ، اقدام به نگارش جواهر نمىنموده است . 2 - كتاب المناهج السويه فى شرح الروضة البهيه 3 - شرح قصيدهء سيد حميرى 4 - تلخيص كتاب شفاء بو على سينا كه تسلط او را بر فلسفه و حكمت مىرساند 5 - تفسير قرآن 6 - كليد بهشت در اصول دين . وفات فاضل هندى در سال 1137 ، به هنگام فتنهء افغان در اصفهان ، اتفاق افتاد و در تخت فولاد دفن گرديد . قبر او هم‌اكنون معروف و مشهور است . پدر فاضل هندى ، تاج الدين حسن بن محمد بن اصفهانى ، معروف به مولانا تاجا است و اصل او را بعضى از لنجان اصفهان و برخى از رويدشت اصفهان مىدانند . وفات او رجب 1098 مىباشد . از تأليفات او كتاب بحر موّاج در تفسير قرآن است ، وى از جمله علماى بزرگ و استادى فاضل بوده است . روبه‌روى قبر فاضل هندى ، قبر حاجى ملا محمد نائينى است كه علم