عرفان و فقه و اصول و رياضى و هيئت استاد مسلم گرديد . در حكمت و فلسفه شاگرد حكيم صهبا محمد رضا قمشه‌اى بود و در فقه از استادانى چون حاج ملا حسين على تويسركانى و حاج شيخ محمد باقر و ميرزا محمد حسن نجفى استفاده مىنمود . طب را در محضر ملا عبد الجواد ، طبيب معروف اصفهان ، فراگرفت و خود جامع معقول و منقول گرديد و بخصوص در حكمت به سرحد كمال رسيد و در مدرسهء صدر اصفهان بساط تعليم بگسترد و بزرگانى از اهل علم و ادب به محضر درس او شتافتند . از شاگردان آن استاد گرانمايه در اصفهان حضرت آيت اللّه حاج آقا رحيم ارباب از فقهاى بزرگ و حكماى عالىمقام اصفهان را مىتوان نام برد . وجود ايشان كه جامع علوم از فقه و فلسفه و عرفان و ادب و رياضى و معارف اسلامى بود ، در اصفهان منبع فيض و بركت بود . از جمله دانشمندان اسلامى بود كه روزگارى در اين سامان مىزيسته‌اند . جهانگير خان دانشمندى بود كه علم را به زيور عرفان و اخلاق آراسته بود ، مردى منيع الطبع ، منظم و در دين استوار و ثابت قدم ؛ دلى پر از مهر و لبريز از لطف و عشق داشت و براى طلاب پدر مهربانى بود . هيچ‌گاه عمامه به سر نگذاشت و با كلاه پوستى به سر برد . بيانش فصيح و اخلاق و صفاتش يك انسان واقعى را به ياد مىآورد . روزهاى پنجشنبه و جمعه رياضى و هيئت تدريس مىنمود ؛ گاهى هم به تدريس نهج البلاغه مىپرداخت و آن را با حكمت تحليل مىكرد . كتاب اسفار و شفا و شرح منظومه را با بيانى شيوا تدريس مىكرد و گاهى هم به تعليم شرح نفيسى همت مىگماشت . فوت او در شب 13 ماه رمضان سال 1328 قمرى در اصفهان اتفاق افتاد و در تخت فولاد مدفون گرديد . شيخ اسد إله حكيم ( ديوانه ) - شيخ اسد اللّه ، حكيم و عارف و شاعر اصفهانى ، فرزند مشهدى جعفر ، اصلا از اهل قمشهء اصفهان ( شهرضاى امروز واقع در 84 كيلومترى جنوب اصفهان ) است . وى كلام و حكمت را