وفات او به سال 879 اتفاق افتاده و بعضى نوشته‌اند كه او شهيد گرديده است . اگرچه اشعارش از لحاظ شاعرى چندان پخته و منسجم نيست ، ولى ترجمان احساس و تأثر او مىباشد . شيخ ابو مسعود - شيخ ابو مسعود احمد بن فرات رازى از بزرگان محدثين قرن سوم هجرى است كه در اصفهان رحل اقامت افكنده و در بين مردم نفوذ معنوى خاصى داشته ، تا آن‌جا كه يك محله و چهار سويى هم هنوز به نام او باقى است . خانقاه وى از ابتداى قرن چهارم به بعد شهرت فراوان داشته و داراى متعلقاتى بوده است . در دورهء سلطنت سلطان يعقوب آق قويونلو و در سال 895 هجرى ، از طرف شخصى به نام محمد بن جلال الدين عربشاه ، بر آرامگاه او بناى مجلل و زيبايى كه شهرت بسيار داشته و هم‌اكنون نيز گنبد و سردر كاشيكارى آن مشاهده مىشود بنا شده است . مير فندرسكى - مير ابو القاسم ، فرزند ميرزابيك بن مير صدر الدين حسينى موسوى ، معروف به مير فندرسكى ، از بزرگان عرفا و فلاسفهء اماميه است كه در حكمت طبيعى و الهى بسيار زبردست و در مسلك عرفان مقامى منيع و رتبتى رفيع داشت . كتاب قانون و شفاى ابن سينا را تدريس مىكرد و فضلاى بسيارى در محضر وى به تعليم مىپرداختند . مهارت او در حل مسائل رياضى معروف و مشهور است . مدت‌ها در هندوستان به سير و سلوك و رياضت مشغول بوده و با اين‌كه نزد پادشاهان ايران و هند بسيار محترم بوده ، از مجالست با آن‌ها دورى مىجسته و پيوسته با ارباب ذوق و حال و فقرا روزگار مىگذرانيده است . در تهذيب نفس مىكوشيد و لباس پشمينه مىپوشيد . وفات او در سال 1050 هجرى در دورهء شاه صفى اتفاق افتاد و در اصفهان در تكيه‌اى كه به نام تكيهء مير معروف است مدفون گرديد . مير فندرسكى در حكمت و عرفان تأليفاتى دارد از آن جمله : تاريخ الصوفيه ، تحقيق المزلّه مقولة الحركة و التحقيق فيها را بايد نام برد .