انجام اين كار تا 1028 هجرى طول كشيد و در حين اتمام همين ساختمان بود كه شاه عباس در قسمت جنوبى ميدان نقش جهان ، كه اكنون به نام ميدان شاه شهره است ، طرح انشاء جامع اعظم پادشاهى يعنى مسجد شاه را ريخت . بعد از آن‌كه مدرسه و مسجد شيخ لطف اللّه براى تدريس و نمازگزارى او مهيّا گرديد ، اين مرد جليل محترم در آن مدرسه كه امروز وجود ندارد مقيم شد و در مسجدى كه براى معرفى آثار هنرى ايران خوشبختانه صحيح و سالم مانده و آرزومنديم قرن‌هاى ديگر نيز با مراقبت فرزندان ايران جاويدان بماند ، به امامت و تدريس مشغول گرديد و شاه عباس براى وجه معاش او وظيفه‌اى معيّن و مقرر داشت . تاريخ وفات شيخ لطف اللّه را مؤلف كتاب مجمل التواريخ در سال 1032 ، يعنى در همان سالى كه بغداد به تصرف شاه عباس درآمده است ، مىنويسد . همچنين در عالم‌آراى عباسى تاريخ فوت او را مؤلف اين كتاب در ذيل وقايع سال 1032 آورده است و بصراحت مىگويد كه شيخ لطف اللّه ميسى جبل عاملى در اوايل اين سال و قبل از سفر دارالسلام بغداد كه « هنوز رايات جلال در ييلاقات فيروز كوه بود » در اصفهان مريض گشته به عالم بقا پيوست . يكى از شخصيت‌هاى بزرگ هنرى ايران ، كه نام او در مسجد شيخ لطف اللّه مخلد شده است ، عليرضاى تبريزى از خوشنويسان بزرگ زمان شاه عباس كبير است كه كتيبهء سردر مسجد و دو كتيبهء بزرگ كمربندى داخل گنبد به خط زيباى او است ؛ عليرضا ، چون به خدمت شاه عباس درآمد ، خود را عليرضاى عباسى خواند . اين استاد خوشنويس نخست در تبريز شاگرد ملا محمد حسين تبريزى و علاء الدين محمد بن محمد تبريزى معروف به علاء بيك بود و خط ثلث و نسخ را نيكو مىنوشت . پس از آن‌كه در زمان شاه محمد خدابنده ، پدر شاه عباس ، تركان عثمانى آن شهر را به تصرف آوردند ، عليرضا از آن‌جا بيرون آمده و به قزوين پايتخت دولت صفوى رفت و در مسجد جامع آن شهر منزل گرفت و به