از بزرگان دولت سلجوقى مدفون شده‌اند . بناى اصلى اين مقبره به مرور زمان دستخوش تغييرات فراوان شده ولى آرامگاه پادشاهان سلجوقى در اين محل همچنان باقى است . پس از فوت ملكشاه ، ابتدا فرزند ارشد او ، بركيارق ، تا سال 498 هجرى سلطنت نمود و سپس برادر او ، سلطان محمد ، از 498 تا 511 سلطان قسمت مهمى از ممالك سلجوقى بود و اصفهان همچنان پايتخت آن‌ها محسوب مىشده است . در دورهء سلطنت سلطان محمد سلجوقى ، باطنيان اسماعيلى ( پيروان حسن صباح ) از جنگ‌هاى دايمى بين بركيارق و محمد و اوضاع نسبتا مغشوش ممالك سلجوقى استفاده كرده و بر فعاليت خود افزودند و در نقاط مختلف ، مخصوصا در قائنات و رى و ساوه و اصفهان ، به تبليغات علنى و آزار مخالفين پرداختند . فعاليت باطنيان در اصفهان ، كه پايتخت دولت سلجوقى بود ، به حدى رسيد كه هر روز جماعتى از مردم را به انواع حيل به منازل برده ، محبوس يا مقتول مىنمودند . مؤلف كتاب راحة الصدور در تاريخ آل سلجوق در اين مورد حكايتى دارد كه گرچه صحت آن مورد ترديد است ، در اين‌جا نقل مىشود : بعد از آن بر در شهر به نزديكى دشت گور دعوتخانه ساختند و هر شب از شهر جماعتى بيامدندى و دعوت پذيرفتندى و تقرير كردند تا هر قومى در محل خويش جمعى را بر اين بدعت راست نهادندى و پس به دعوتخانه آوردندى تا سىهزار مرد دعوت قبول كردند و مسلمانان را دزديدندى و هلاك كردندى و در آن عهد نابينايى ظاهر شد ، او را علوى مدنى گفتندى . آخر روز بر در كوچهء خود ايستادى ، عصايى در دست دعا كردى كه خداش بيامرزاد كه دست اين نابينا گيرد و در اين كوچه به در خانه رساندى و آن كوچه دراز و تاريك بود و سراى كور در آخر و به دهليز سراى چاهى بود ، چون علوى را به در سراى بردندى قومى آن شخص را در سراى كشيدندى و در آن چاه سرنگون كردندى و از آن چاه منفذها با سرداب‌ها بود مدت چهارپنج ماه بر اين بگذشت