ارده‌بيلى تاريخ آن‌كه سال « 1020 » است ديده مىشود . اين نوشته‌ها از بس ريز است ملاحظهء آن با چشم بىسلاح مشكل است ولى با همهء ريزى بسيار روشن و برجسته مىباشد . اين در در زمان ناصر الدين شاه قاجار يعنى در سال 1307 قمرى ، كه در بقعه تعميراتى صورت گرفته ، يك بار ديگر مرمت گشته است زيرا در سمت راست قسمت بيرونى چهارچوبهء آن ورقهء نقره‌اى با چهار ميخ كوبيده شده و روى آن « عمل محمد حسين زرگر . فى 1307 » نوشته شده است . رواق ، كه تالارى به طول شرقى و غربى 5 ر 11 و عرض 6 متر و در قديم معروف به قنديل خانه بوده است ، سقف آجرى مرتفعى دارد و در هريك از دو ضلع شمالى و جنوبى آن چهار طاقنما ساخته شده است . اين طاقنماها دو طبقه است و روشنائى رواق بوسيلهء پنجره‌هائى تأمين مىشود كه در طاقنماهاى سمت شمالى و رو بصحن اصلى بقعه تعبيه گرديده است . سقف اين رواق بمرور ايام فرو ريخته و سقف كنونى در نيمقرن اخير با تيرآهن و آجر ، بجاى آن ساخته شده است . صد حيف كه گچ‌كارى داخلى سقف فعلى هم در سال 1346 خورشيدى خراب شده و با ريزش آن يكى از چلچراغها نيز از بين رفته است . كف رواق تخته است و زير آن با كف اصلى فضائى را به صورت هواكش در آورده است تا رطوبت آن بر طرف گردد . روى كف تخته‌اى با فرشهاى كهنه مفروش مىباشد . زير رواق نيز زير زمين وسيعى است كه در گذشته به صورت سردابى ، براى نگهدارى جنازهء متنفذين و بزرگان شهر ، به كار ميرفت . چون رطوبت اين جنازه‌ها بمرور بيشتر شده و بنا را در معرض تهديد قرار ميداد در سال 1329 خورشيدى آنها را درآورده در جاى ديگر دفن كردند . در سال 1347 هم اقدام به پاك كردن زير زمين ديگرى كه بين رواق و چينىخانه است نمودند . تابوتهائى در اين قسمت پيدا شد كه طبق اظهار خادم بقعه ، با وجود سپرى شدن زمان بالنسبه زيادى بر آنها ، در جنازه‌ها و حتى كفنهاى آنها هيچگونه پوسيدگى و تغييرى