پادشاه « 1 » را چندان گويا قبول ننموده است . از قرار تقريرات : پيران سلف كه موسى خان رخنهء كلى دارد ، از طايفهء نوش‌روان بوده است و در گوراب آستارا حاكم بالاستقلال بود . و گوراب آستارا عبارت [ است ] از كرگانرود و اسالم و ولكيج و دريغ « 2 » و محال زوند « 3 » مختلف است كه من ميرزا احمد از زبان پدر خودم شنيده‌ام [ كه ] زمين زوند در زمين محال ارشق « 4 » بود ، ليكن رعيتش طالش است ، يعنى طالش به حيطهء تصرف خود درآورده‌اند . و حدّ و سنور محل دريغ از ميان بيشهء غنچين « 5 » آمده رسيده به قريهء شيله‌وار . « 6 » همان نهر را ككويه‌جو مىنامند و در وسط قريهء شيله‌وار واقع گشته ، آمده به بالاى سر شهر لنكران . حال التحرير اولادان سيد مير آقا عسگر اغلى در آنجا نشسته و خانه و زندگى مىكند و از آنجا آمده از رودخانهء لنكران عبور كرده در پايين ويله‌دى « 7 » به پير سپه‌خوى [ يعنى قبرستان ] رسيده ، از آنجا آمده به ميان مزرعهء سوخته مرداب كه حال هم اگر بخواهيد يقينا حرف اين فقير را واضحتا « 8 » بفهميد ، زمين را داده بكنيد [ مىبينيد كه ] در سامان آنجا ذغال « 9 » ريخته‌اند كه براى استحكامى محال آستارا ، از اين شهرى شده به لب دريا ، از آنجا رو به قبله تا الى رودخانهء ديناچال گوراب آستارا بوده است . و يك محال طالش هم الوف « 10 » مىبود . الوف هم هزار هزار خانوار مىبود كه الوف كه عبارت از دوازده پارچه ميانكو « 11 » و همچنين به دو ميانكو تا الى برادگاه « 12 » و بدلان « 13 » و لنكران و

--> ( 1 ) . منظور نادر است . ( 2 ) . بخش بزرگى از آن امروزه در لريك تالش شمالى است . ( 3 ) . منطقهء كوهستانى واقع در لريك تالش شمالى . ( 4 ) . از توابع شهرستان مشكين‌شهر . ( 5 ) . از توابع آستاراى شمالى كه اكنون اثرى از آن نيست . ( 6 ) . از توابع لنكران . ( 7 ) . جزء ناحيهء گرمه‌توك لنكران . ( 8 ) . در نسخه « واظحتا » . ( 9 ) . در نسخه « زوغال » . ( 10 ) . از مهم‌ترين مناطق خوانين تالش كه اكنون قسمتهايى از نواحى لريك ، ماسالّى و لنكران در تالش شمالى را در برگرفته است . ( 11 ) . ميانكو بايد در منطقهء ماسالّى باشد . ( 12 ) . دهستانى در اطراف شهر ماسالّى . ( 13 ) . روستايى در حوالى ماسالّى .