آرامگاه باباكوهى در قسمت بالاى كوه صبوى باباكوهى ( 101 ) : باباكوهى لقب است ، شيخ ابو عبد اللّه على بن محمّد « 1 » بن عبد اللّه شيرازى را ؛ و از قدماى مشايخ است . در خدمت اصحاب كمال ، به كسب علوم و فضايل ، اشتغال داشته و از جمله مريدان شيخ ابو عبد اللّه خفيف ، مشهور به شيخ كبير بوده و در اقصى « 2 » بلاد ، سفرها نموده و شيخ ابو سعيد ابو الخير را در نيشابور ديده ؛ بحثها در ميان ايشان رفته ؛ پس به شيراز مراجعت و در مغاره‌اى كه الحال بر آن بقعه ساخته‌اند و قبر اوست ، اقامت كرده ؛ علماى صوفيّه ، نزد وى متردّد مىگشتند و استمداد از وى مىخواستند ( 102 ) . گويند هر چه مىيافته ، در راه خدا صرف مىكرده و به فقرا و مساكين مىداده ؛ و قريب يك صد سال عمر نموده و در سنهء 442 هجرى وفات نموده ؛ و تخلّص « كوهى » مىكرده . ديوانى بزرگ دارد . اين اشعار از اوست : روح بحرى است كه عالم همه غرقند در او * بس عجب دانم اگر جسم كف دريا نيست

--> ( 1 ) . بعضى محمّد بن على نوشته‌اند ؛ ولى ظاهرا همان على ، نامش بوده [ است ] . ( 2 ) . اقصى به معنى كنار و به معنى دور است .