مخفى و پوشيده نماناد كه در جلگهء « 1 » ميان حافظيه و چهل‌تنان مذكورين ، سكويى است و روى آن ، قبرى است از مرحوم حاجى على اصغر ، معروف به شمشيرگر . شرح احوال آن : [ سيّاف شيرازى ] ( 83 ) جناب حاجى على اصغر سيّاف شيرازى « 2 » در اوايل حال ، عمر خود را به رياضات عبادات مصروف نموده ، تا صاحب مقامات بلند و حالات ارجمند گرديده . جماعتى كثير ، به خدمتش اعتقاد داشتند و نقش ارادتش را بر لوحهء ضمير مىنگاشتند . كتابى به طريق مثنوى « 3 » منظوم فرموده ، 000 ، 70 بيت ، در مطالب عاليهء رشيقه و مقاصد غامضهء انيقه و شرح احاديث ائمّهء اطهار ، ( عليهم السّلام ) از عجايب و غرايب اينكه آن جناب به مكتبى نرفته و خطّى ننوشته ؛ الف را از باء « نشناخته ؛ يلهم اللّه من يشاء من عباده الحقايق المتعاليّه و يؤيّده بنصره . وفاتش در سنهء 1262 هجرى است . وصّاف ( 84 ) : هو شرف الدّين عبد اللّه بن فضل اللّه الشيرازى ؛ نيز مزارش ميان تكيهء حافظيّه و چهل‌تنان است در شعر ، « شرف » تخلّص مىنموده . كتاب تاريخ وصّاف كه مشهور و بيرون از اوصاف است ، از مصنّفات آن جناب است . اين رباعى از اوست : تركان كه چو شير در وغا بخروشند * در صلح به عشرت و مدارا كوشند [ 476 f ] گه در صف رزم همچو خنجر نيشند * گه در صف بزم همچو ساغر نوشند ( 85 ) تكيهء هفت‌تنان : آن را نيز پادشاه ارجمند ، كريم خان زند ، بنا نهاده . فاصلهء ميان اين تكيه و چهل‌تنان به مقدار 200 قدم متوسّط است ؛ و آن بناى باشكوه ، در دامنهء كوه واقع شده و آن كوه را « چهل مقام » ( 86 ) نامند - كه ذكرش خواهد آمد - و آن تكيه ، دو طرف است : طرفى باغچه مانند است كه در آن اشجار بسيار - غالب ، انار - غرس شده . در سمت رو به قبله‌اش ، چند اطاق است مسكن فقرا و مساكين . آب‌انبارى در اين طرف نيز هست . طرف ديگر ،

--> ( 1 ) . در جلگه ، يعنى 200 قدم از حافظيه كه مىگذرند ، به آن قبر مىرسند . ( 2 ) . حاجى على اصغر ، از مريدان جناب حاجى محمّد حسين زين الدّين اصفهانى نعمت اللّهى است و از آن جناب ، حسين على شاه لقب يافته و اكنون مريدان او را حسينعلى شاه ثانى نامند . ( 3 ) . مثنوى مذكور ، دوازده جلد است ؛ پنج جلد آن مسمّى به گنج سرور است و هفت جلد ديگر ، موسوم به جنّات وصال .