منطق شوريده بهر سال تاريخش سرود * روى نه افلاك از اين آئينه‌ها آئين گرفت « 1 » بالجمله ، نقشهء صحن و سرا و گنبد و بارگاه سه امامزادهء واجب التّعظيم مذكورين - عليهم الّصلوة و السّلام - را از جهت تيمّن و تبرّك در ورقه‌اى كشيدم به نمره پنجاه . [ 455 f ] بقعهء امامزاده ابراهيم « 2 » : بعضى ، او را ولد صلب حضرت امام موسى - عليهما السّلام - مىدانند و مرحوم حاجى اكبر نوّاب نيز گويد كه ظنّ من اين است كه از اولاد آن امام - عليه السّلام - است و مىنويسد كه بعضى گويند آن بزرگوار ، به امر زيد بن على ، به حكومت يمن در عهد مأمون مشغول بود و اين قول را نسبت به ارباب رجال مىدهند ؛ - اللّه اعلم - به‌هرحال ، بقعه‌اى دارد و سرايى . آن را محمّد زكى خان سردار « 3 » ، خراب نموده و بقعهء مستحكم و وسيع بنا نهاده [ است ] ( 42 ) . بقعهء شاه مير على بن حمزة بن امام موسى ( عليهم السّلام ) : مضجع و مشهد آن بزرگوار است . نوشته‌اند كه بعد از پدر عاليمقدار ، با جمعى از اهل و عيال ، فرارا به شيراز آمده « 4 » ؛ در كوه شمالى خارج شهر ، در مغاره‌اى منزل گزيده ؛ در ايّام هفته ، هيزم جمع مىفرموده و در روزى معيّن ، به در دروازه آورده ، مىفروخت و آذوقه هفتهء خود و عيال را برداشته ، مراجعت مىنمود . چون وكلاى بنى عبّاس ، در قلع و قمع اولاد طاهرين امير المؤمنين ساعى بودند ، روزى يكى از غلامان آنها ، آن بزرگوار را ديده ، شناخت ؛ به ضرب تيغ ، سرش را از بدن جدا ساخت . گويند سيّد مظلوم ، سر خود را از زمين برداشت ؛ تا آن موضع كه مدفن شريف اوست ، دويد و بر زمين افتاد و به خون غلطيد ؛ و تا سه روز ، از حلقوم مباركش ، ذكر « لا إله الّا اللّه » استماع مىشد . بعضى مىگويند : سر انورش را برداشته ، به بغداد بردند و آنجا دفن كردند . خلاصه ، بقعه‌اى است شريف و روضه‌اى منيف « 5 » ؛ واقع در خارج شهر ، نزديك دروازهء اصفهان و اطرافش ، قبرستان . وقتى ، سيّد مراد خان زند ، آن را مرمّت نموده و بعدها محمّد زكى خان ؛ و در اين ازمنه ، مرحوم مؤيد الدّوله طهماسب ميرزا - طاب ثراه - نيز عمارت فرموده . توليت آن ، با جمعى از سادات حمزوى است ( 43 ) .

--> ( 1 ) . روى نه افلاك [ الخ ] : يك هزار و سيصد و شش مىشود . ( 2 ) . بقعهء مذكوره ، در محلّهء لب آب واقع گرديده [ است ] . ( 3 ) . محمّد زكى خان نورى است و او وزير سابق فارس بوده [ است ] . ( 4 ) . به شيراز آمدن آن حضرت را بعضى در سنهء يك هزار و دويست و بيست نوشته‌اند . ( 5 ) . منيف : بر وزن مقيم ، به معنى پاك و بزرگ و بلند است .