ابن جوزى بنا بر نقل سيوطى ، از « جعفر بن احمد على بن بيان . حدثنا عمر الطائى حدثنا عن سفيان عن داود بن ابى هند عن الوليد بن عبد الرحمن عن غير

--> اينكه از حضرت رسول وارد شده است : على با انبياء بحسب سر وجود معيت دارد ، و با من در مقام جهر و آشكارا ؛ اشاره به همين معناى رفيع المنال است . لذا محيى الدين « قده » ، از مقام ولايت على تعبير به سرّ الانبياء اجمعين نموده است . اين خود يكى از دلائل باهر ، بر افضليت على از اولوالعزم از رسل است . و همهء جهاتى را كه حضرت رسول واجد بود او هم بنحو وراثت از آن حضرت واجد است . لذا حب آن حضرت صحيفهء عمل هر مؤمنى است ، و از متابعت او مىتوان به حقيقت رسيد بحسب باطن وجود مفيض خير و بركات است ، و از فيض وجود او موجودات ظهور پيدا كرده‌اند ، و به شفاعت تكوينى او سالكان طريق حقيقت بمقام شهود مىرسند ، و از معارف و علوم لدنى او به مدينهء علم پيغمبر راه مىيابند . لذا در زيارت او وارد است : « السلام عليك ايها الميزان الاعمال » . بعد از حضرت ختمى مرتبت در جميع فضائل بر همه مقربان حق تقدم دارد . اينكه مصنف علامه در بيان احتياج خلايق بارشاد مؤيدان از حق تعالى از دعات حق و راهنماى بملكوت اعلى به آيهء شريفهء : « وَ ما كانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْياً أَوْ مِنْ وَراءِ حِجابٍ أَوْ يُرْسِلَ رَسُولًا : الخ » ؛ استدلال نموده است ممكن است در تأويل آيه گفته شود : انسان هر معارفى را كه با واسطه از حق تعالى أخذ نمايد و يا اتصال و تعين موجودى بواسطه‌ى امرى غير باشد ، منصبغ به حكم واسطه مىگردد ، و قهرا واسطهء اثرى از خود در آن مىگذارد ، و آن چيز از طريق واسطه مفاض است ، به طهارت و سذاجت اصلى خود باقى نمانده است ، « فيتطرق اليه الاحتمال و لا سيما اذا عرّف سرّ الحال و المقام ، الذى هو فيه و الوصف الغالب عليه ، و ان لكل ما ذكر اثرا فيما يبدأ له و يصل اليه ، و لا يبقى له في حضرة الحق جهة معينة و اعتبار مخصوص فيصير عنه و يتعدى مراتب الاسماء و الصفات و ما لها من الاحكام و الآثار و التجليات ، فلم يتعين له الحق في جهة معينة معنوية او محسوسة من حيث الظاهر و الباطن و بحسب العقائد و العلوم و المدارك و المشاهد و الاخبار و الاوصاف تعتبر للحق سبحانه و تعالى ، و عدم انحصاره في كل ذلك او في شىء منه » . عارف سالك در اين مرتبه متوقف نمىشود ، بلكه حضور خود را نزد محبوب مطلق و معشوق كل تابع ما هو الواقع عند اللّه قرار مىدهد و خود را در اين موقف شهود نمىنمايد ، و معلومات موهوم خويش به چيزى نمىگيرد . اين حالت اول حالات اهل حيرتست كه مورد تمناى كمل است . حق نزد آنها داراى جهت معينى از ظاهر و باطن نيست ، مقام و مرتبه‌اى كه حق را محدود نمايد ، براى حق نمىبينند ، حق را شهود مىنمايند ، در حالتى كه محاط اويند و احاطه بهر چيزى دارد . حق در آنها تجلى نموده است . « لا في جهة و مكان و زمان و رتبة و مقام و لا اسم و رسم مخصوص » . حيرت كمل در اين حضرت ، از حق و به حق و در حق است . حيرتى كه مذموم است ، حيرت اهل انظار و علوم رسميه است ، نه حيرت اهل اللّه كه ناشى از احاطهء حق و تجلى حق بلا واسط در آنها مىباشد . « قد تحيرت فيك خذ بيدى » و عن رسول اللّه سلام اللّه تعالى عليه : « رب زدنى فيك تحيرا » .