پيشگفتار عارف علامه ، فقيه فطن ، مجاهد مجدد ، شمس گمنام مولاناى راحل امت ، حجت الحق آيت‌الله العظمى ميرزا محمد على شاه‌آبادى ( طاب ثراه ) از نوادر دوران و نوابغ زمان است ؛ هوش سرشار و ذهن ذكاء ؛ جودت فهم و قدرت نقادى ؛ استقلال رأى و بداعت فكر ؛ سنت‌گرايى توام با نوآورى ، شهامت نظرى و شجاعت سياسى ؛ جامعيت علمى آميخته به جاذبهء اجتماعى ؛ سلوك معنوى همراه با صلابت انقلابى ؛ خصائل و اوصافىاند كه در وجود پرظرفيت و منشوروارهء آن سالك سترك فراهم آمده و از او شخصيتى بىبديل پرداخته است . در ميان خصائل فخيم او ، ابداعات علمىاش به‌ويژه نظريهء فطرت ، به مثابه گرانيگاه تفكر و مكتب حكمى او ، از منزلت و موقف ممتازى برخوردار است ، آن‌سان كه به تعبير ما ، مىتوان آن بزرگوار را فيلسوف فطرت نام داد . آراء بديع بازمانده از آن عزيز عظيم الشأن - همان اندازه كه اكنون فرا چنگ نسل ماست ، و هرچند بس گزيده و گسسته - ميراثى است منيع ، و ثروتى است ثمين و درخور تعمق و تعميق ، تا مگر اين رشحات روشنان وش ، و شذرات شايگان ، سفته و سخته ، از پردهء گمنامى بدر آيند و در سراپردهء معرفت و معنى قدر يابند و قرب بينند .