كه اين حقيقت در أطوار نبوى گذشته ، در تجلّى اسماء نازل از اسم جمعى جلوه‌گر شده ، تا استعداد در مرتبهء ظهور تامّ آن به فعليّت رسد ، با ظهور مرتبهء اكمل آن ، حقيقت بالفعل در عالم ماده متعين گشته ، پس فرد اكمل آن به طور متصل با حفظ مرتبهء حقيقت باقى خواهد بود ، لذا با فقدان يكى از صاحبان ولايت كلّيه در عرصه ناسوت ، فرد ديگر آن محقّق خواهد بود تا آن كه سلطنت اسماء حاكم بر اين حقيقت ولوى با ظهور اسماء حاكم بر قيامت كبرى مخفى گردد و طومار ناسوتيان را درنوردد . پس بر اساس تعاليم شيعى ، باب اعظم سلوك الى اللّه ، صاحب ولايت كلّيّه خواهد بود و كسب معناى ولايت و وصول به أطوار آن رهين توسّل و استمداد از آن حقيقت است ، پس سالك معارف حقّه با زمزمهء نجواى ائمّهء هدى از يك سو استعداد ظهور آن معانى را در خود فراهم آورده و از سوى ديگر با تأمل و كاوش در پهنهء اين عبارات به استخراج معانى آن مىپردازد . از اين رو با ژرف‌نگرى در بنياد انديشه‌هاى عرفانى ، تأثير حقايق ولايى و بهره‌ورى از منبع حقيقت احمدى به وضوح به چشم مىخورد ، و انفكاك انديشه عرفانى از ولايت محمدى به هيچ وجه ممكن نخواهد بود . در ميان انديشه‌وران حوزه اسلامى و معارف ربوبى - در معنى عام - گويا اوّلين بار شيخ أكبر محيى الدين عربى متوجّه اين حقيقت گشته و شايد براى اولين بار در حوزهء اهل سنّت بر پايهء همين مبنا به حيات داشتن خليفة اللّه الأعظم ، حكم كرده است . وى در اين باب گويد : « و اما ختم الولاية المحمدية فهي لرجل من العرب من أكرمها أصلا و يدا ، و هو في زماننا اليوم موجود ، عرفت به سنة خمس و تسعين و خمس مائة ، و رأيت العلامة