و المنة بجميع اخلاق و اوصاف پادشاهى از آفريدگار عالم مؤيد بخصوص در عدل و انصاف . . . اغلب مردم صاحب علم و هنر شدند و آداب انسانيت يافتند ، فقير هم در اين ملك متوقف شدم و بيش از بيست سال است كه در دار الخلافه ساكن و آسوده‌ام و با كسى در كلام و مقامى طرف نيستم كه موجب زحمت شود و اگر هم از مردمان بيكار يا با كار ناملايمى ديدم و سخنى بغرض شنيدم متحمل شدم در معاش هم به حمد اللّه اينقدرها قناعت دارم كه كار به خرابى و خسارت نرسد و آشنا و بيگانه را به زحمت خود نيندازم بيشتر اوقاتم مصروف بتحرير است رسالهء عرفان الحق و هم بحر الحقائق و ميزان المعرفه را در اين چند سال نوشتم قريب دو سالست مشغول نظم تفسير قرآنم كه هم اشتغال است هم طاعت هم تشويق مردم فارسى زبان به خواندن و فهميدن كلام اللّه مجيد شايد اجر فقير عند اللّه ضايع نگردد . . . » * * * شادروان رشيد ياسمى در كتاب « ادبيات معاصر » كه دنبالهء تاريخ ادبيات ادوارد برون است ، در شرح حال صفى على شاه چنين نوشته : « حاج ميرزا حسن صفى على شاه اصفهانى در سوم شعبان 1251 در اصفهان متولد و پس از شصت و پنج سال در 24 ذىالقعده 1316 قمرى در طهران متوفى شد مقبرهء او در خانقاهى است كه مريدانش در محلهء شاه‌آباد طهران ساخته‌اند جمعى كثير به او ارادات مىورزيدند و او را قطب سلسلهء نعمت اللهى مىشناختند . صفى على شاه مردى دانا و سخن‌سنج و نيك محضر و خوش‌صحبت بود و مريدانش از او كرامتها نقل مىكنند .