جلوه اين را به شعر درآورده بود و مىگفت : كرامتى بنما جلوه ، گر همى قطبى * و گر نه همچو فلانى ، مريد به همان باش اين استاد شيشه‌گر از او رساله‌اى در سلوك مانده و شعر نيز مىسروده . از اوست : استاد شيشه سازم و تو طفل بى وقوف * من شيشه دست مردم نادان نمىدهم اگر چه ديوان ميرزاى جلوه چاپ شده اما به نظر نگارنده جناب قمشه‌اى در شاعرى از او برتر بوده و « صهبا » تخلّص مىكرد . يكى از سندهاى روايتي نگارنده در معقول كه مرحوم قمشه‌اى در آن است چنين است : نگارنده مرتضى مدرّس گيلانى نجل العلامة الفقهاء نقى الجعفرية الشيخ شعبان بن مهدى بن عبد الوهاب الكيلاني سبط العلامة القاضي الأنصاري - قدّس سرّهما - روايت مىكند : از عالم فقيه نحرير و فاضل حكيم قدير شيخ عبد الحسين رشتى در گذشته در نجف به سال 1372 هجرى و او از استاد خود مرحوم ميرزا هاشم اشكورى لاهيجى در گذشته به سال 1332 هجرى و او از مرحوم استاد كلّ آقا محمّد رضا قمشه‌اى در گذشته به سال 1306 هجرى در تهران مدفون نزد قبر آقا ، ظاهرا از او چندان تشييع نشد زيرا در آن روز ملّا على كنى ، قاضى تهران در گذشته و او از ميرزا حسن نورى در گذشته به سال . . . و او از پدر خود ملّا على نورى در گذشته به اصفهان به سال 1246 هجرى و او از استاد خود آقا محمّد بيدآبادى گيلانى گذشته به سال 1173 هجرى و او از سيّد حيدر آملى در گذشته به سال 1150 هجرى و او از استاد فيض كاشانى در گذشته به سال 1091 هجرى و او از صدر الدّين شيرازى مدرّس اسفار در گذشته به سال 1051 هجرى در بصره عراق .