مرحوم از تلاميذ حكيم ملّا على نورى بوده . و از استاد خود ، آقا محمّد رضا قمشه‌اى اصفهانى - قدّس سرّه - كه از شاگردان سيّد مرحوم بوده ، شنيده‌ام كه : « اين سيّد بزرگوار در زهد و وارستگى وحيد عصر خود بوده و در اوايل عمر كه از مازندران به اصفهان براى تحصيل علوم رفته بود ، به واسطهء كثرت فقر و پريشانى ، در حمّامهاى اصفهان به كسب دلّاكى در ايّام تعطيل مىپرداخت و تحصيل معاش ايام تحصيل مىنمود . و بعد از تكميل مراتب تحصيلات ، با زنى از خواتين مكرّمات بستگان نسبى خود ازدواج نموده ، و آن خاتون از طرف پدر خود بالإرث متموّله بوده ، و چون سيّد بزرگوار بدين وسيله سعه در معاشش حاصل گرديد ، طريقهء انفاق بر فقرا و ايثار مساكين را شيمهء عاليهء خود قرار داده ، به نحوى كه گاهى در عبور و مرور در كوچه‌هاى اصفهان ، عبا و يا قبا و يا شلوار خود را به فقرا و مساكين مىبخشيد و حالت بكاء و گريه زياد داشت . استادم [ آقا محمّد رضا ] مىفرمودند : « چون صبح‌ها به منزل سيّد معظم براى درس حاضر مىشديم آن بزرگوار همه روزه به بأم خانه‌اش مناجات خمسه عشر را كه مأثور از حضرت سيّد الساجدين زين العابدين على بن الحسين - عليهما السلام - است از حفظ مىخواند و چون ثكلى [ مادر فرزند از دست داده ] مىگريست و بعد از اجتماع شاگردان در مدرس از بأم به مدرس مىآمدند . و همه روزه قبل از شروع به تدريس شرحى به شاگردان خود موعظه مىفرمودند و قسطى كامل در تشويق و ترغيب به تحلّى به اخلاق حسنه و تحذير از ملكات رذيله و خبث و تحريص بر سلوك طريقهء اوليا و اصفياى كامل و حكما و عرفاى شامخين بيان مىكردند . بعد شروع به تدريس مىنمودند . و اكثر تدريسش علوم الهيّه و كتب عرفا و صوفيه بوده ، و با كمال استيناس و حسن معاشرت كه با عموم ، خصوص با شاگردان خود داشتند ، صاحب مهابت عظيمه در انظار بوده‌اند . . .