« و ذوق همّت طعم جمع را » ، اين اضافات - كلّ اين اضافات - مجازى است ، بر يك وتيره « 1 » است ؛ و مراد به كلّ اضافهء ذوق است به سوى صاحب معنى كه مضاف إليه ذوق است ؛ و همّت قصد متعلّق به محبوب مقصود است با شدّت طلب و جدّ در او از غير التفات به سوى غير او اصلا ؛ و همّت هرگاه قوىّ شود و برسد به غايت القصوى در طلب ، مىچشاند صاحبش را طعم لذّت وصول به سوى عين جمع فردانيت ؛ يعنى حضرت ذاتيهء احديه . « و ذوق مسامره طعم عيان را . » زيرا كه مسامره موجب معاينه است . پس مىچشاند صاحبش را لذّت شهود حقيقت به فناى در عين جمع احديت .

--> ( 1 ) . وتيره : شيوه ، سبك .