فناى شاهد است در مشهود ؛ پس به درستى كه اين حضرت مبدأ كشفى است كه ظاهر شود ، و بعد از آن بر او ، و بعد از آن عود كند ، و حدّى نيست از براى درنگ نمودن او و نه وقتى از براى عود او بر تعيين . و قومى مىنامند اين حضرت را « بوارق » و آن حضرت موجب است در حال شهود آن حضرت يقينى عيانى را كه لازم است او را حيا ؛ پس هرگاه سرايت كند و درگذرد ، آن حضرت باقى مىگذارد در قلب علم يقينى را به قرب حقّ كه موجب است از براى بقاى اين حيا . و فرق در ميان اين حيا و حياى مذكور در درجتين اوليين آن است كه اين از مشاهده و كشف است ، و آن از ايمان و اعتقاد است .