و الدرجة الثالثة : الرضاء برضى اللّه تعالى ؛ فلا يرى العبد لنفسه سخطا و لا رضى ؛ فيبعثه على ترك التحكّم و حسم الاختيار و إسقاط التمييز و لو ادخل النار . رضا به رضاى خداى تعالى ، او محو نمودن حق‌ّتعالى است صفات عبد را به صفات خودش ؛ پس قائم مىشود ارادهء حق‌ّتعالى مقام ارادهء عبد ، و رضاى او مقام رضاى عبد و سخط او مقام سخط عبد ؛ پس نمىبيند عبد از براى نفس خود رضايى و نه سخطى ، بلكه مىباشد ارادهء عبد فرع ارادهء حق‌ّتعالى - همچنان‌كه فرموده است : وَ ما تَشاؤُنَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ « 1 » - و رضاى عبد فرع رضاى او ، و همچنين است سخط و جميع صفات او - يعنى ارادهء جزئيهء او از ارادهء مطلقهء حق‌ّتعالى است - و همچنين است بواقى . « پس بعث مىكند او را » يعنى رضاى او به رضاى حق‌ّتعالى ؛ يعنى قيام رضاى حق‌ّتعالى مقام رضاى او بر ترك تحكّم ؛ يعنى حكم نمودن در اشيا به تشهّى و هوا به ترجيح شيئى به شيئى ، و ايثار امرى دون امرى . و بر قطع اختيار ؛ پس اختيار نمىكند حالى دون حالى را ؛ چرا كه او مختار است به اختيار حق‌ّتعالى ؛ پس اختيارى نيست از براى او . و لازم است او را اسقاط تمييز ؛ پس هر چيزى كه اختيار مىكند او را حق‌ّتعالى از براى او ، پس اوست مختار از براى او ، نيكوست نزد او ؛ و اگر چنانچه داخل گرداند او را خداى تعالى به آتش ، تمييز نمىكند او را از جنّت ، و اختيار نمىكند مگر آتش را ، و نمىباشد اين مگر از براى اهل محبّت .

--> ( 1 ) . انسان / 30 .