باب الثقة قال اللّه تعالى : فَإِذا خِفْتِ عَلَيْهِ فَأَلْقِيهِ فِي الْيَمِّ « 1 » . يعنى : نينداخت مادر موسى ولد خودش را در دريا مگر از براى حسن ثقهء به خداى تعالى ، و اگر نمىبخشيد او را خداى تعالى ثقهء به خود ، هرآينه نمىكرد او را . [ معناها ] الثقة سواد عين التوكّل ، و نقطة دائرة التفويض ، و سويداء قلب التسليم . اين استعاراتى است لطيف ، اراده كرده است به او آنكه از مقوّمات اين مقامات ثلاثه ، ثقه است ؛ به اوست تقوّم و حيات آن مقامات ، و بر اوست مدار آن مقامات ، « 2 » همچنان‌كه چشم به سواد چشم است كه مىبيند ، و دايره بر مركز دور مىكند ، و قلب به سويدا زنده مىشود ؛ پس ثقه از براى سه مقام به منزلهء روح است از براى بدن . و هي على ثلاث درجات : الدرجة الاولى : درجة الإياس ، و هو إياس العبد من مقاواة الأحكام ليقعد عن منازعة الأقسام ، و ليتخلّص من قحة الإقدام . « ثقه » وثوق است به حكم خداى تعالى ، و به درستى كه ممكن نيست وقوع چيزى خلاف آنچه حكم كرده است خداى تعالى با او ، و فرموده است امير المؤمنين علىّ رضى اللّه عنه كه : « بدانيد دانستن يقينى ، آنكه حق‌ّتعالى نگردانيده است از براى عبد - و گرچه كه عظيم باشد حيلهء او ، و قوىّ باشد كيد كردن او ، و سخت باشد طلب كردن

--> ( 1 ) . قصص / 7 . ( 2 ) . ك : بها يتقوّم ، و عليها مدارها ، و بها حياتها .