چو آه آتش افشانم ز سوز دل به گردون شد * كواكب از شرار اين دل ديوانه روشن شد « 1 » شبى آمد بدين ويرانه گفتا اى فلان چونى * كشيدم آهى از دل سقف اين ويرانه روشن شد فروغ آهم از دل ، دل ز مهرش روشنى دارد * ز درّ شب چراغ عشق اين كاشانه روشن شد چو آبم برد اين آتش ز اشكم ديده شد دريا * چو روزم تيره شد از غم ز آهم خانه روشن شد چو روى اين غزل را فيض در طور حقيقت كرد * ز فيض آن دل هر عاقل و ديوانه روشن شد « 2 » ( 242 ) چو مهر دوست بر دل تافت اين ويرانه روشن شد * سراسر مشعلى شد دل تمام خانه روشن شد « 3 » كنون روز من از دل ، دل ز مهرش روشنى دارد * ز زور « 4 » شب چراغ عشق اين كاشانه روشن شد شبى پروانهء جانم به گرد شمع او گرديد * ز عشق « 5 » شمع آتش خو دل پروانه روشن شد به جامم ريخت ساقى در سحرگه تا شدم بيدار * شرابى كز صفاى آن دل ديوانه روشن شد « 6 »

--> ( 1 ) - عق : فاقد بيت . ( 2 ) - عق فاقد بيت و عقيل الدين اين را با غزل بعد كه با همين رديف است در هم ريخته و يك غزل كرده با حذف بيت تخلص . ( 3 ) - عق : فاقد بيت . ( 4 ) - چ پ ، چ ش : ز نور ، عق فاقد بيت . ( 5 ) - چ پ : ز عشقش . ( 6 ) - چ پ : فاقد بيت .